ഓര്‍മ്മ: അടല്ലൂരിലെക്ക് ഒരു രാത്രിയാത്ര

നാല് മാസം കഴിഞ്ഞിട്ടാണ് വീട്ടിലേക്കു പോകുന്നത്; എന്നിട്ടും മനസ്സിന് അത്ര സന്തോഷം തോന്നുന്നില്ല. പരീക്ഷ അത്ര  പാടായിരിക്കുമെന്ന് കരുതിയതല്ല. ഒപ്പറേഷണല്‍ അനാലിസിസ് പെപ്പറിനോടുള്ള ഇഷ്ടം ഈ പരീക്ഷയോടെ തീര്‍ന്നു. ഇനി ആ നമ്പൂതിരി മാഷിന്‍റെ  മുഖത്ത് എങ്ങനെ നോക്കും. കണക്കിനോടുള്ള ഭ്രമം ആയിരുന്നു കണക്കില്‍ ബിരുദത്തിനു മേല്‍ ബിരുദം എടുക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി ഭ്രമം മാത്രം പോരാ. കാമ്പസ്സിന്‍റെ  അടുത്തുള്ള സ്റ്റോപ്പില്‍ വീട്ടിലേക്കുള്ള ബസ്‌ കാത്തുനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ യാത്രയുടെ സന്തോഷത്തേക്കാള്‍ നിഴലിച്ചത് തെറ്റിക്കാണും എന്ന് വിചാരമുള്ള പരീക്ഷയിലായിരുന്നു. വടക്കോട്ടുള്ള വണ്ടി പിടിക്കാന്‍ ടൗണിലേക്ക് ചീറിപ്പാഞ്ഞു പോയ ഷീലയും ജാസ്മിനും എന്നെ കൈ ഉയര്‍ത്തി കാട്ടി  ക്രിസ്തുമസ് ആശംസ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ തിരികെ കൈ ഉയര്‍ത്തി കാണിച്ചു ചിരിച്ചു.  ഇങ്ങനെ നില്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് അര മണിക്കൂറില്‍ ഏറയായി. നിരത്തില്‍  വല്യ തിരക്കില്ലെങ്കില്‍, നാല് മണിക്കൂറോളം എടുക്കും അടല്ലൂരില്‍ എത്താന്‍.. .. അവിടെ നിന്ന് വീടെത്താന്‍ ഒരു ഫാര്‍ലോങ്ങ്‌ ദൂരം ഇല്ല. കൈയ്യില്‍ പുറമേ വൃത്തിയുള്ള ഒരു ബാഗ് ഉണ്ട്; അതില്‍ നിറയെ കഴുകിയിടാനുള്ള തുണികളും. അതും എടുത്തു അരിക് ചേര്‍ത്ത് നിര്‍ത്തിയ ദീര്‍ഘദൂര ബസില്‍ കയറി.

 

ബസിന്‍റെ  പിന്‍ഭാഗത്ത് ഒരു ഒഴിഞ്ഞ സീറ്റില്‍ ടിക്കറ്റ് എടുത്ത് ഇരുന്നു. യാത്രകള്‍ കംഫര്‍റ്റബില്‍ ആയില്ലെങ്കില്‍ ദൂര യാത്ര ദുരിതമായിരിക്കും. അങ്ങനെ പലതവണ അടല്ലൂരില്ലേക്ക് യാത്ര പോയിട്ടുണ്ട്. യാത്രക്കാര്‍ തിങ്ങി നിറഞ്ഞും, മഴയത്തും. ഇന്ന് ഇത് രണ്ടുമില്ലാത്തതിനാല്‍ യാത്രക്ക് സ്വസ്ഥത ഉണ്ട്. ബസിന്‍റെ വേഗതയില്‍  പിറകിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുന്ന പുറം കാഴ്ചകള്‍. .. ഓടിട്ട പഴയ കടകളുടെ നിരയും, അതിനു പിന്നിലെ വയലും പുഴയും, മേലെ ചുവന്ന ആകാശവും അസ്തമിക്കുന്ന സൂര്യനും. പക്ഷെ ഫങ്ങ്ഷന്‍ അനലറ്റിക്കല്‍ ആണോ എന്ന് തെളിയിക്കാന്‍ കഴിയാതെ പോയതിന്‍റെ നിരാശ പുറം കാഴ്ചകള്‍ക്കും മായിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അല്പം കൂടി സമയം കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍ ശരിയാക്കാമായിരുന്നു. ബസ് ടൗണ്‍ കടന്നു ഉള്‍നാടന്‍ ഗ്രാമങ്ങിലേക്ക് കയറി; അടുത്ത ടൗണില്‍ എത്താന്‍.... കടന്നുപോകുന്ന റോഡിന്‍റെ എതിരെയുള്ള ചെറുവീടുകളുടെ ഉമ്മറത്ത് നക്ഷത്രങ്ങള്‍ കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്. മുറ്റത്തെ ചെറിയ മരങ്ങളില്‍ 'ട്രീയും അലങ്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിനെ ചുറ്റും വീട്ടിലെ കുട്ടികള്‍ കളിക്കുന്നു. നിറയെ ജീവന്‍ തുടിക്കുന്ന ഗ്രാമത്തിന്‍റെ ചുറ്റുപാട്. ആഘോഷത്തിന്‍റെ ലാളിത്യം കാണുമ്പോള്‍ ജീവിതത്തിന്‍റെ നിറവ് അനുഭവിക്കുന്നത് ഗ്രാമങ്ങളിലാണെന്ന് തോന്നിപോകുന്നു. ഇവിടെ ബസിറങ്ങി ആ വീട്ടില്‍ കയറി ഒരു ദിനം പാര്‍ത്താലോ. യാത്ര മുന്‍പോട്ടു പോകുമ്പോള്‍ പുതിയ പുതിയ നേര്‍കാഴ്ചകള്‍..  അടുത്തിരിക്കുന്ന തടിച്ച സ്ത്രീ ചെറിയ വായില്‍ കൂര്‍ക്കം വലിച്ച് ഉറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി. എട്ടും പത്തും കാലുകളുള്ള നക്ഷത്രങ്ങള്‍; അവ രൂപപെടുത്തുന്ന വൃത്തത്തിന്‍റെ ചുറ്റളവും, രണ്ടു കാലുകളുടെ തുഞ്ചം തമ്മിലുള്ള  ദൂരവും വെറുതെ  കണക്കുകൂട്ടികൊണ്ടിരുന്നു.. കണക്കു കൂട്ടുമ്പോള്‍ മുട്ടിനു താഴെ കാലിന്‍റെ പിന്നിലേക്ക്‌ ഇടത് കൈകൊണ്ടു തപ്പി നോക്കി. മൈനര്‍ ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ കിട്ടിയ അടിയുടെ വടുക്കള്‍. ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ട്. തല്ലു ആവോളം കിട്ടിയിട്ടും ദേഷ്യം കലര്‍ന്ന ഒരു പ്രണയം കണക്കിനോട് എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നീട് കണ്ട ഇരുനില വീടിന്‍റെ സിറ്റൌട്ടില്‍ അലങ്കരിച്ച  ട്രീയുടെ വോള്യം കണക്കു കൂട്ടിയിരുന്നപ്പം ഉറങ്ങി പോയി. അടുത്തിരിക്കുന്നയാളുടെ അലോരസപ്പെടുത്തുന്ന  കൂര്‍ക്കത്തിന്‍റെ ഒച്ച എനിക്ക് ഉറക്കത്തിലും കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു.

അടുത്ത ടൗണില്‍ ബസ് നിര്‍ത്തി യാത്രക്കാരെ ഇറക്കുകയും കയറ്റുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍ സമയം ശ്രദ്ധിച്ചു;എട്ടര. എന്നോടൊപ്പം യാത്ര ചെയ്ത സ്ത്രീ ഉറക്കത്തില്‍ നിന്നും ചാടി എഴുന്നേറ്റു എന്നെ  നോക്കി ചിരിച്ചിട്ട് അവിടെ ഇറങ്ങി. തിരക്കുള്ള ടൗണില്‍ അവര്‍ മറയുന്നത് വരെ അവരെത്തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. ഒരു യാത്രയുടെ പരിചയം മാത്രം. ഇനിയും  ഒരിക്കലും തമ്മില്‍ കാണാന്‍ സാധ്യത ഇല്ല. ഇനിയും വീടെത്താന്‍ രണ്ടു മണിക്കൂറെങ്കിലും എടുക്കും. തുടര്‍ന്നുള്ള യാത്രക്ക് ഹരം പകരാന്‍ ഒരു മദ്യപാനി ബസിന്‍റെ മുന്‍പില്‍ കയറി. അയാള്‍ക്ക്‌ ഇരിക്കാന്‍ സീറ്റ് കിട്ടിയതിനാല്‍ നടനം കാണാന്‍ ഭാഗ്യം സിദ്ധിച്ചില്ല. പക്ഷെ ഇടകിടക്ക് ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒച്ചയും, പറയുന്ന അസഭ്യവും ആരുടെയൊക്കെയോ നെറികേടുകള്‍ക്കെതിരെയുള്ള മുഴക്കമായി തോന്നി. അത് കേട്ട് ചിലര്‍ ചിരിക്കുകയും മറ്റുചിലര്‍ ചെറിയ ശബ്ദത്തില്‍ അയാളക്കെതിരെ പറയുകയും ചെയ്തു. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് കുടിയന്‍റെ മുഴക്കങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധിച്ച്  ഞാന്‍ കണക്കുകളുടെ ലോകത്ത് വിഹരിച്ചു നടന്നു. ബസ് നല്ല വേഗതയില്‍ മുന്‍പോട്ടു ഓടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കു എപ്പോഴോ വീണ്ടും ഉറങ്ങി പോയി. അടുത്തിരിക്കുന്നയാളുടെ ദേഹത്ത് ചായാതിരിക്കാനുള്ള ബോധം അപ്പോഴും സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു.കുറെകാലത്തെ യാത്ര സമ്മാനിച്ച ഒരു ഗുണമാണ്. പിന്നീട് ഉണര്‍ന്നു നോക്കിയപ്പോള്‍ ബസ്  എവിടെയോ നിര്‍ത്തിയിട്ടിരിക്കുവാണ്. ഞാന്‍ ഇറങ്ങണ്ട സ്ഥലം കഴിഞ്ഞോ എന്ന ഭീതിയില്‍ ഞാന്‍  പുറത്തോട്ട് നോക്കി. 'വഴിയില്‍ മരം വീണ് ബ്ലോക്ക് ആയിരിക്കുവാന്. പോലീസും ഫയര്‍ ഫോര്സും ചേര്‍ന്ന് മരം വെട്ടിമാറ്റി വഴി ഒരുക്കുന്നുണ്ട്‌. . ഇനി ഒരു അരമണിക്കൂറെടുക്കും പഴയപോലെ ആകാന്‍ '. എതിരെ വന്ന വഴിയാത്രക്കാരന്‍ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് പോയി.

വീട്ടില്‍ എത്തേണ്ട സമയം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. വല്ലാത്ത അരിശം തോന്നി. ഞാന്‍ വരുന്നതും കാത്തിരുന്നു അമ്മ മുഷിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും. വിളമ്പി വച്ചിരിക്കുന്ന ഭക്ഷണം ആറിതണുതിടുണ്ടാകും. നിരത്തിലെ ഗതാഗതതടസ്സം മാറി ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ചു ബസ് മുമ്പോട്ടു പാഞ്ഞു. എല്ലാ ടൗണിലും വണ്ടി നിര്‍ത്തുമ്പോള്‍ ഉറക്കത്തില്‍ നിന്നും ഞെട്ടി ഉണര്‍ന്നു വെളിയിലോട്ട്‌ നോക്കും. അടല്ലൂരിലെത്തിയില്ലയെന്നു  ഉറപ്പിച്ചു പഴയ പ്രവൃത്തിലേക്കു മടങ്ങി പോന്നു. പറന്തളത്ത് എത്തുന്നത്‌ വരെ. അവിടെ  നിന്നും ഉറങ്ങാതെ കണ്ണും തുറന്നിരുന്നു. അടുത്ത സ്റ്റോപ്പില്‍ ഇറങ്ങണം. പള്ളിമുക്കില്‍ നിര്‍ത്തിയിരുന്നേല്‍ നടക്കാനുള്ള ദൂരമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ വീട്ടിലെത്താന്‍.  അവിടെയൊന്ന് നിര്‍ത്തി തരാന്‍ കണ്ടക്ടരോട് ഒന്ന് രണ്ടു തവണ കേണു. ഇവിടെ സ്റ്റൊപ്പില്ല എന്ന് രണ്ടു തവണയും അയാള്‍ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും, പള്ളിമുക്കില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ മനസില്ല മനസ്സോടെ വണ്ടി നിര്‍ത്തി തന്നു. 

ചെറിയ തണുപ്പുണ്ട്, നിരത്തില്‍ ഒരാള്‍പോലും ഇല്ല. അരിക് ചേര്‍ന്ന് നിര്‍ത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന തെങ്കാശിക്ക്‌ ചരക്കുമായി പോകുന്ന പാണ്ടിലോറികള്‍  മാത്രം. അതിനകത്ത് നിന്നും ഉറക്കത്തിന്‍റെ ഒച്ച പുറത്ത് കേള്‍ക്കാം. വണ്ടിയും കടന്നു വീട്ടിലേക്കു തിരിയുന്ന ചെറിയ റോഡില്‍ എത്തി. നേരെ നോക്കിയാല്‍ വഴി എവിടെയാണെന്ന് അറിയാന്‍ കഴിയാത്ത അത്രയും ഇരുട്ട്. ഇലക്ട്രിക് പോസ്റ്റിലെ ഒരു ബള്‍ബും കത്തിച്ചിട്ടില്ല. അല്പം ഉള്‍പെടിയോടെ മുന്‍പൊട്ടു നടന്നു. എതിരെ ചില മനുഷ്യകൊലങ്ങള്‍ നടന്നു വരുന്നതായി തോന്നി. പിറകിലേക്ക് നോക്കാന്‍ ഒട്ടും മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല. വഴിയുടെ അരികിലൂടെയാണോ അതോ നടുക്കൂടെയാണോ നടക്കുന്നത് എന്ന് ഒരു നിശ്ചയവും ഇല്ല. നടക്കുമ്പോള്‍ ഇടയ്ക്കു വഴിയില്‍ നിന്നും പരിസരം ശ്രദ്ധിച്ചും നീങ്ങി. വഴിക്ക് ഇരുവശവുമുള്ള വീടുകള്‍ എല്ലാം ഉറങ്ങി തുടങ്ങി. രാവിലെ പോലും പേടിയോടെയാണ് ഈ വഴി നടക്കാറുള്ളത്. ഇടയ്ക്ക് ചേരകള്‍ റോഡിനു കുറുകെ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പച്ചക്കിടയില്‍ കയറിപോകുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. വീടുകളില്‍ നിന്നും ചുമയുടെ ശബ്ദവും, തെരുവ് നായകളുടെ ഓരിയും, ചീവിടിനറെ ബഹളവും, മാക്രിയുടെ കരച്ചിലും ചേര്‍ന്ന രാത്രിയുടെ സിംഫണി. അത് ഒറ്റയ്ക്ക് കേട്ട് നില്‍ക്കാനുള്ള ത്രാണി ഈ നട്ടപാതിരായിക്കില്ല. പിന്നെ എനിക്ക് ഒട്ടും നടക്കാന്‍ തോന്നിയില്ല. ഭാരമേറിയ ബാഗും തൂക്കി ഓടി. വീടിന്‍റെ പടി വരെ.

വാതിലില്‍ കൊട്ടിയപ്പോള്‍ ഉറക്കച്ചുവടോടെ അമ്മ വാതില്‍ തുറന്നു. ഞാന്‍ അകത്ത് കയറിയതിന് ശേഷം, അവര്‍ എവിടെയെന്നു എന്നോട് ചോദിച്ചു. കണ്ടില്ല, ഞാന്‍ പള്ളിമുക്കില്‍ ഇറങ്ങി ഇങ്ങോട്ട് നടന്നു. അമ്മയുടെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നു. "ടീ, ഈ പാതിരാത്രിക്ക്‌ നീ എന്തിനാണ് അവിടെ ഇറങ്ങിയത്‌. . എന്ത് ധൈര്യത്തിലാ  നീ ആളും അനക്കവും ഇല്ലാത്ത ഈ വഴിയിലൂടെ ഒറ്റയ്ക്ക് നടന്നു വന്നത്. ഈ നാട്ടില്‍ എന്തൊക്കെയാണ് നടക്കുന്നതെന്ന് നിനക്ക് അറിയില്ലേ". ഞാന്‍ അതിനു ബാക്കി ഒന്നും പറയാന്‍ പോയില്ല. പിന്നെ രാത്രി മുഴുവന്‍ കൊടുങ്ങല്ലൂര്‍ അമ്മയെ പ്രീതിപെടുത്താനുള്ള പാട്ട് കച്ചേരി ആയിരിക്കും. ഞാന്‍ നേരെ പോയി അടുക്കളയില്‍ വിളമ്പി വച്ചിരുന്ന ഭക്ഷണം എടുത്ത് കഴിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അപ്പോഴും അമ്മ, എന്‍റെ തെറ്റ് പൊറുക്കാന്‍ കഴിയാതെ, സ്വയം പതം പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. നീ അവളെ വഴക്ക് പറഞ്ഞത് മതി. അവളിങ്ങ് എത്തിയില്ലേ, അച്ചമ്മ കട്ടിലില്‍ കിടന്നു പറഞ്ഞു 

അന്ന് അമ്മയ്ക്കും, ഇന്ന് എനിക്കും അറിയാം; 

ഇരുട്ടത്തെ ആണുങ്ങള്‍; അവര്‍ തെമ്മാടികളും കള്ളന്മാരുമാണെന്ന്. അവര്‍ പെണ്ണിന്‍റെ അമൂല്യമായ രത്നത്തെ  കവര്‍ച്ച ചെയ്യാന്‍ തക്കം പാര്‍ത്തിരിക്കുന്നു. സൂക്ഷിക്കണം! മറ്റൊന്നുകൂടി അറിയാം, ദില്ലി ഇന്ന് തലസ്ഥാനനഗരി അല്ല; അത് ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയാണ്. സൂര്യനെല്ലിയും പരവൂരും പോലെ! 

റോഷേ സ്യുരസ്സിലെ ചില പുലിവിചാരങ്ങള്‍

റോഷേ സ്യൂരസ്സ്; കോളോണിയല്‍ വാസ്തുവിന്റെ പ്രൌഡിയും പുത്തന്‍ തച്ചു ശാസ്ത്രത്തിന്റെ സൌന്ദര്യവും പേറുന്ന കെട്ടിടങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ നഗരം. ആഡംബരപ്രിയരും സാഹസികരുമായ സ്വദേശികള്‍ . അവരുടെ വന്യജീവി ഭ്രമം വളരെ പ്രസിദ്ധമാണ്. പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ട് മുതല്‍ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മദ്ധ്യം വരെ അവിടേക്ക് കുടിയേറിയ ഇംഗ്ലീഷുകാരുടെയും  ഫ്രെഞ്ച്കാരുടെയും ഏഷ്യക്കാരുടെയും  പിന്‍ തലമുറക്കാര്‍ ഇവിടെ പാര്‍ക്കുന്നു. 1950 ശേഷം കുടിയേറ്റം നിയമപരമായി നിരോധിച്ചു. കുടിയേറ്റക്കര്‍ക്കൊപ്പം ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നും വന്നു റോഷേ  സ്യുരസ്സില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്നവരും ജോലി അന്വേഷിചെത്തുന്നവരും ഇപ്പോള്‍  ഇവിടെ താമസക്കരായിട്ടുണ്ട്. നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കു മുന്‍പ് രാജ്യം ഭരിച്ചിരുന്നവരുടെ നാമം പേറുന്ന നല്ല തിരക്കുള്ള  തെരുവുകള്‍; തെരുവുകള്‍ക്കിടയില്‍  ഉള്ള പ്രദേശങ്ങളില്‍  ഇ ജനം ജീവിക്കുകയും, ജോലിചെയ്യുകയും, ഉറങ്ങുകയും, മരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഇവിടെ വസിക്കുന്നവര്‍, വര്‍ഷങ്ങളായി ഒരേ വഴികളിലൂടെ, ഒരേ തെരുവുകളിലൂടെ, ഒരേ കാഴ്ചകള്‍ കണ്ടു  മാത്രം  സഞ്ചരിക്കുന്നവരാണ്. അങ്ങനെ യാന്ത്രികമായി ജീവിക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതരും വിധിക്കപെട്ടവരും ആണ്.  അസന്തുഷ്ട്ടരായ കുറെ സ്യുട്ടിട്ട പ്രവാസികള്‍ നാളയെ കുറിച്ച് ആലോചിച്ചും സ്വയം സംസാരിച്ചും നടന്നു നീങ്ങുന്നത്‌ സ്യൂരസ്സിലെ സ്ഥിരം കാഴ്ചയാണ്. ഭൂമിയെ  അതിന്റെ അച്ചുതണ്ടില്‍ പിടിച്ചു  നിര്തിയിരിക്കുന്നവര്‍ ഇവരാണെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ശാരീരിക ഭാഷ. പക്ഷെ ചാരവും കറുപ്പും നിറമുള്ള കല്ലുകള്‍ പാകിയ നടപ്പാതകളില്‍ ഇതുവരെയും ദാരിദ്ര്യം പേറുന്ന ഒരു മനുഷ്യനെയും കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.

ഇരുപത്തിമൂന്നാം സ്ട്രീറ്റില്‍, ഇംഗ്ലീഷുകാരനായ ഡോ. ജോസഫ്‌ ആന്റണിയുടെ ഒരു വെറ്റിനറി  ക്ലിനിക്‌ ഉണ്ട്. 'ജോസഫ്‌ കെന്നല്‍' എന്ന ഈ ക്ലിനിക്‌, മൃഗ പരിപാലനത്തിന് പ്രസിദ്ധമാണ് ഇവിടെ. മൃഗങ്ങളോട് തനിക്കു കാമ്മ്യുണിക്കേറ്റു  ചെയ്യാന്‍ കഴിയുമെന്നു അവകാശപെടുന്നതിനാല്‍ ഇംഗ്ലീഷുകാരനായ ഡോക്ടറിനെ ഡോ. ആനിമല്‍ എന്നാണു അറിയപ്പെടുന്നത്. ഒരിക്കല്‍ ബ്ലാക്കിയുടെ വന്യത രാബീസിന്റെ ലക്ഷണം ആണോ എന്നറിയാന്‍ അവിടെ പോയിരുന്നു. നല്ല തിരക്കായതിനാല്‍ കുറെ  നേരം പുറത്ത് കാത്തിരുന്നിട്ടാണ് ഡോക്ടറിന് കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞത്. ഇന്‍ജക്ഷന്‍ കൊടുക്കുന്ന നേരം അവന്‍ ഡോക്ടറിനെ നോക്കി മുരണ്ടു. ഡോക്ടറിന്റെ കഴിവ് പരിശോധിക്കാനായി ചോദിച്ചു ; ബ്ലാക്കി എന്താണ് പറയുന്നത്..ഡോക്ടര്‍ പറയാന്‍ താല്പര്യം കാണിച്ചില്ല. എന്റെ നിര്‍ബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി  അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു; 'ഇത് പെക്കുള്ള കുത്തിവെപ്പ് ആണെങ്കില്‍ യജമാനനും ഒന്ന് കൊടുക്കണം'. ഡോക്ടറിന്റെ കഴിവ് പരിശോധികെണ്ടതില്ലയിരുന്നു എന്ന് അപ്പോള്‍ തോന്നിപ്പോയി..

കുറച്ചു നാളുകള്‍ക്കു മുന്‍പ്, ബാങ്ക് ഓഫ് സ്യുരസ്സില്‍ ക്രെഡിറ്റില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന ജോഷന്‍ വിളിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു..നിങ്ങള്‍ താമസിക്കുന്ന കിങ്ങ് ജോനാസ് സ്ട്രീറ്റില്‍ വലിയൊരു പൂച്ച ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യരെ ഉപദ്രവിക്കാന്‍ സാധ്യത ഉണ്ട് എന്ന് പോലീസിന്റെ സുരക്ഷ മുന്നറിയിപ്പുണ്ട്. അത് പൂച്ച തന്നെയാണോ എന്നൊരു സംശയവും ആളുകള്‍ക്കിടയില്‍ ഉണ്ട് പോലും .എത്ര പൂച്ചകളെ കണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നാ മട്ടില്‍  ഞാന്‍ ഫോണ്‍ അവസാനിപ്പിച്ചു.പക്ഷെ എവിടുന്നോ ഭയം വന്നു മനസ്സിനെ അലട്ടുകയും  അത് മുഖത്ത് പ്രതിഭലിപ്പിക്കാതിരിക്കാന്‍ ആവത് ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടുമിരുന്നു. സ്ട്രീറ്റില്‍ വലിയൊരു പൂച്ച ഇറങ്ങിയതായി ഭാര്യയെ വിളിച്ചറിയിച്ചപ്പോള്‍ അവള്‍ അത് അത്ര കാര്യമാക്കിയതായി  തോന്നിയില്ല. നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്ത്‌ ഡോ. ആനിമലിനെ വിളിച്ചന്വേഷിക്ക് എന്ന് പറഞ്ഞു  അവള്‍ ഫോണ്‍ വച്ചു. വൈകുന്നേരം താമസിക്കുന്ന ഒറ്റമുറി വീട്ടിലേക്കു ഇടത്തും വലത്തും കണ്ണോടിച്ചു പമ്മി പമ്മിയും  നടന്നു. ഏതു  നേരത്തും ഏതു മൂലയില്‍ നിന്നും ഭീകരന്‍ എന്നെ അക്രമിക്കുമെന്നു തോന്നി. എതിരെ വരുന്നവര്‍ക്കും കൂടെ നടക്കുന്നവര്‍ക്കും ഇ ഭയം ഉളളതായി അനുഭവപ്പെട്ടു. വളര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന പൈന്‍ മരങ്ങള്‍ക്ക്  ഇടയിലൂടെയുള്ള നടപാതയില്‍കൂടി നടക്കുമ്പോള്‍ നാട്ടിലെ മണ്ണിട്ട വഴിയിലൂടെ ചാവലികള്‍ ഓടിച്ചത് ഓര്‍മ്മയില്‍ വന്നു..അതുപോലെ ഈ  ഭീകര ജീവി എന്റെ പിന്നാലെ വരുന്നതായി ഒരു വിചാരം എന്നെ പരിഭ്രമിപ്പിച്ചു. വീട്ടില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ അല്പം  ആശ്വാസം തോന്നിയെങ്ങിലും അടുക്കളയില്‍ എന്തോ അനങ്ങുന്ന ശബ്ദം എന്നെ ആകുലനാക്കി. ഇന്നലെ  ആയിരുന്നെങ്ങില്‍ പല്ലിയൊ പാറ്റയോ ആയിരിക്കുമെന്ന് ആശ്വസിക്കാമായിരുന്നു. അനങ്ങാതെ സോഫയില്‍ തന്നെ ഇരുന്നു. വെറുതെ എന്തിനാ നമ്മളായിട്ട്  അതിന്റെ വായിലോട്ടു  ചെന്ന് കയറുന്നത്. സ്ട്രീറ്റില്‍ അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നടന്ന ഭീകര പൂച്ചയെ മൃഗപരിപാലന വിഭാഗം പിടിച്ചു 'ജോസഫ്‌ കേന്നലില്‍' സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നാ വാര്‍ത്ത ടെലിവിഷനിലൂടെ അറിഞ്ഞു. അതുവരെയും നേരെ വീഴാതിരുന്ന ശ്വാസം സാധാരണഗതിയിലായി.

നേരം അല്പം ഇരുട്ടിയത്തിനു ശേഷം, കൂട്ടില്‍ കിടക്കുന്ന ഭീകരപൂച്ചയെ കാണാനായി ജോസഫ്‌ കേന്നലിലേക്ക് വേഗം നടന്നു. കഴിയുമെങ്ങില്‍ ഫേസ്ബുക്കില്‍ ഷെയര്‍ ചെയ്യാന്‍  അതിനൊപ്പം നിന്ന് ഒരു ഫോട്ടോ എടുക്കണം. ഞാനൊരു ധീരനാണെന്ന് നാല് പേര്‍ അറിയട്ടെ!. ക്ലിനിക്കിനോട് ചേര്‍ന്ന് ഒരു പോലീസ് വാഹനം പാര്‍ക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നു. അപ്പോഴും അവിടുത്തെ തിരക്ക് കുറഞ്ഞിട്ടില്ല. സ്വദേശികള്‍ ആയ ഒന്ന് രണ്ട് പേരും ഒരു ഇംഗ്ലീഷ് യുവതിയും വളര്‍ത്ത് മൃഗങ്ങളുമായി റൂമിന് പുറത്ത് കാത്തിരിപ്പുണ്ട്‌ . അവര്‍ പോയതിനു ശേഷം ഡോക്ടര്‍ അകത്തേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു. എന്നോടുള്ള തികഞ്ഞ സൌഹാര്‍ദം അദ്ധേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളില്‍ നിറഞ്ഞു നിന്നു. സുഹൃത്തേ ഇന്ന് എനിക്ക് വെളിപാടുകളുടെ ദിനം ആയിരുന്നു. ഒരു മൃഗം പറഞ്ഞ കഥയിലൂടെ. മൂക്കിന്‍റെ തുമ്പത്ത് നിന്നും എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും നിലത്തു വീഴാവുന്ന  കണ്ണടയുടെ മുകളിലൂടെ അദ്ദേഹം എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു. ഡോക്ടറോട് അവന്‍ എന്തെങ്കിലും സംസാരിച്ചോ എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഉവ്വെന്ന മട്ടില്‍ തലയാട്ടി...എന്നിട്ട് ഡോക്ടര്‍ തുടര്‍ന്നു.

സ്വന്തം നാട്ടില്‍ അഭിമാനത്തോടും നല്ല നിലയിലും ജീവിച്ചിരുന്ന മൃഗം.അവിടെ എല്ലാവര്‍ക്കും ഇവനോട് ഭയഭക്തി ബഹുമാനം മാത്രം ആയിരുന്നു. യൌവ്വനത്തില്‍  അവന്‍ അനുഭവിച്ച സ്വാതന്ത്രിയതിന്നു അതിരുകള്‍ ഇല്ലായിരുന്നു. നാലു നേരം സുഭിക്ഷമായി ഭക്ഷിക്കാന്‍ നിറയെ മൃഗങ്ങള്‍ ഉള്ള പ്രദേശത്താണ് അവന്‍ ജീവിച്ചിരുന്നത്. ശൌര്യം ഉള്ള പല്ലുകളും പളുപളുത്ത മഞ്ഞ തോലും ആയിരുന്നു അവന്‍റെ ആകര്‍ഷണവും സ്വകാര്യ അഹങ്കാരവും. ഒരു പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തില്‍ റോഷേ സ്യുരസ്സില്‍ വന്നുപെട്ടു.

ഇവിടെ സ്വദേശിയുടെ വീട്ടില്‍ സുഹൃത്തുക്കളുടെ മുന്‍പില്‍ ഒരു കാഴ്ച വസ്തുവായി മാറി.  കഴിഞ്ഞ പത്ത് വര്‍ഷമായി അവരോടൊപ്പമാണ് താമസം. ഇത്രയും വര്‍ഷമായി പുറം ലോകം കാണിച്ചിട്ടില്ല . ഒരു കൂടിന്‍റെ ഇട്ടാവട്ടത്തില്‍ ബന്ധനസ്ഥനായിരുന്നു. ശൌര്യമുള്ള രണ്ട് പല്ലുകള്‍ യജമാനന്‍ അടിച്ചു കൊഴിച്ചു. കഴിക്കാന്‍ വെറും പച്ച വെള്ളവും ഉണക്ക മീനും. കൂട്ടുകാരില്ലാതെ  അവന്‍ ഇവിടെ ഒറ്റപെട്ടു. നിരന്തരമായ ഉപദ്രവവും പരിഹാസവും മൂലം ജീവിതം അവനു വല്ലാതെ മടുത്തു. കിട്ടിയ അവസരത്തില്‍ കൂടും പൊളിച്ചും ചാടിയതാണ്. ഡോക്ടര്‍ കഥ പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തി. പിന്നെ ഒരു രഹസ്യം പറയുന്ന മട്ടില്‍ പറഞ്ഞു, ഞാന്‍ ഒരു സത്യം പറയാം. ഇവന്‍ പൂച്ചയല്ല. ശരിക്കും പുലിയാണ്... പുലി. പക്ഷെ  ഈ നാട് ഇവനെ പൂച്ചയാക്കി. 

ക്ലിനികില്‍ നിന്നും വീട്ടിലേക്കു നടക്കുമ്പോള്‍ കെണിയില്‍ വീണ പുലിയുടെ ജീവിതവുമായി എന്തൊക്കെയോ സാമ്യമുള്ളതായി  തോന്നി. അതെ, പണ്ട് ഞാനും ഒരു പുലി ആയിരുന്നു!

ഉയരങ്ങളില്‍ നിന്നുള്ള സാധാരണ കാഴ്ചകള്‍

ഒട്ടും ചന്തമില്ലാത്ത, മേഘങ്ങള്‍ ഒഴുകി നടക്കാത്ത, ഇളം നീല നിറമുള്ള, നിശ്ചലമായ മേല്‍ക്കൂരയുള്ള ഒരു നഗരമാണിത്‌ . അപൂര്‍വമായി മാത്രം പറന്നുപോകുന്ന ഒരുപറ്റം പ്രാക്കലാണ് സുന്ദരമായ ആകാശകാഴ്ച. അതുകാണാന്‍ മാത്രം ജനലരികിലെത്താരുണ്ട് പതിവായി. നാട്ടിലെ, കുന്നിന്‍മുകളിലുള്ള സുറിയാനി പള്ളിയുടെ മേലെ പറ്റമായി പറന്നിരുന്ന പ്രാവിന്ക്കൂട്ടത്തെ ഓര്‍മപ്പെടുത്തി ആ കാഴ്ച. പിന്നീട് കിട്ടിയ ഇത്തിരി ഇടവേളയില്‍, ജനലിലൂടെ താഴേക്കു നോട്ടം പാളി. പണ്ട് വീടിന്റെ പടിഞ്ഞാറേ പറമ്പിലെ തെങ്ങിന്‍ മുകളില്‍ കയറി; താഴേക്കു നോക്കിയപ്പോള്‍ ഉണ്ടായ അതെ പരിഭ്രമം. എന്നാല്‍ നിരത്തിലെ തിരക്ക്, ഉള്ളില്‍ കുറച്ചു കൌതുകവും ഉണര്‍ത്തി. റോഡ്‌ മുറിച്ചു കടക്കുന്ന ഇത്തിരി പോന്ന സഹജീവിയും. ഉറുമ്പുകണക്കെ വരി വരിയായി നീങ്ങുന്ന ഷകടവും... ഭൂമിയെ തൊട്ടു പോകുന്നതെല്ലാം വല്ലാതെ മൈക്രോ ആയപോലെ. ഉയരത്തില്‍ നിന്നുള്ള നോട്ടം, ആളെ അല്പം 'ഫിലോസഫിക്കല്‍' ആക്കിയെക്കും. (ദൈവത്തിന്റെ കാഴ്ചയും മുകളില്‍ നിന്ന് തന്നെയല്ലേ!. ആണോ?, അതോ ഉള്ളില്‍ നിന്നോ? ഈ ഡൌട്ട് ഭക്തര്‍ക്ക്‌ വിട്ടു കൊടുക്കാം). നിരത്തിലെ തിരക്കും, ധൃതിയും വല്ലാത്ത ചോദ്യചിഹ്നം പോലെ അവശേഷിക്കുന്നു... അല്ല, എല്ലാരും ഇത്ര വേഗത്തില്‍ എങ്ങോട്ടാണ്? ട്രാക്ക് തെറ്റി വന്ന പെഷവാര്‍ പച്ചക്ക് , പോകാന്‍ ഇത്തിരി ഇടം നല്‍കാന്‍ പോലും സമയം ഇല്ലാതെ എങ്ങോട്ടാണ് ഇവര്‍ പായുന്നത്... ഗത്യന്തരം ഇല്ലാതെ , പാശ്തുവില്‍ അവന്‍ പറഞ്ഞു; കുറെ തെറികള്‍, കൂടെ ഇരുന്ന ഞാനും ഏറ്റു പാടി .ശൂ ആതാ !. എത്തെണ്ടടത്ത് എത്തേണ്ട ധൃതി ആയിരിക്കും? എത്തിയിട്ട് എന്താണാവോ കാര്യം. പണ്ട് വായു ഗുളികയ്ക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു ഓട്ടം.. ഇന്നു പ്രത്യേകിച്ചു ഒന്നിനും വേണ്ടയല്ലെന്നു തോന്നുന്നു. അല്പം സമയം വെറുതെ ഇരിക്കണം(ഉറങ്ങണം).. പിന്നെ facebookil മാന്യമായി കുറച്ചു ഒളിഞ്ഞുനോട്ടം. (ഇന്നലെ ചിക്കന്‍ കരിഞ്ഞു പോയി എന്ന് സ്റ്റാറ്റസ് ഇട്ട സുഹൃത്ത്‌ ഇന്ന് സ്റ്റാറ്റസ് അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടാവുമോ ആവോ?).. ലൈക് അടിച്ചും, ഷെയര് ചെയ്തും റ്റാഗിയും പ്രവാസി പൂര്‍ണമായും 'Virtual' ആയിരിക്കുന്നു...കൂടാതെ ക്രിയാത്മകമായി ശവവും! ചുരുക്കത്തില്‍ ഈ നഗരത്തിന്റെ വേഗതക്ക് ഒരടിസ്ഥാന്മില്ലെന്നു തോന്നുന്നു.

ഒരു വര്‍ഷമായി ഇവിടേയ്ക്ക് താമസമായിട്ടു. എതിര്‍ വശത്ത് പഴയ കോട്ടയെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ഹോസ്പിറ്റല്‍. അവിടം വരെയൊന്നു പോണമെന്ന് ഇന്നലെ വരെ തോന്നിയിട്ടേയില്ല..മൂന്നുമാസം മുന്‍പ്, പരിചയമുള്ള ഒരു നായര് കുളിമുറിയില്‍ തെന്നി വീണു, ഈ ഹോസ്പിറ്റലില്‍ പ്രവേശിപ്പിച്ചു , പക്ഷെ കാര്യങ്ങള്‍ നിനച്ച പോലെ പുരഗതിയുണ്ടായില്ല. അദേഹത്തിന്റെ ഒരു വശം തളര്‍ന്നു കൂടുതല്‍ പ്രയാസത്തിലായി, ഒരു മാസം മുന്‍പ് ICUവിലേക്ക് മാറ്റി.. പയ്യെ അബോധാവസ്ഥയിലായി.. ഇപ്പോള്‍ വെന്റിലെറ്റരിന്റെ സഹായത്താല്‍ പ്രാണന്‍ നിലനിര്‍ത്തുന്നു . ഒന്ന് കയറി കാണണമെന്ന് വിചാരിച്ചു കഴിഞ്ഞ മൂന്നു മാസം, മേല്‍പ്പറഞ്ഞ തിരക്ക് കാരണം ഇന്നലെ വരെ സന്ദര്‍ശനം മാറ്റി വച്ചു. ഇന്ന് വൈകിട്ട് ആറ് മണിക്ക് സഖിക്കൊപ്പം അവിടെ വരെ പോയി. സെക്യുരിടി കാണിച്ചു തന്ന വാതിലിലൂടെ അകത്തേക്ക് കയറി. അടുത്തടുത്ത മുറികളില്‍ വളരെ ക്രിട്ടിക്കലായ കുറെ രോഗികള്‍ കിടക്കുന്നു . ചില്ല് വാതിലുള്ള ഓരോ മുറിക്കു പുറത്തും അവരെ കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ മോണിറ്റര് ചെയ്തുകൊണ്ട് സിസ്റ്റെര്സ്.. . ഞങ്ങള്‍ നായരുടെ അടുത്തെത്തി. അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന സിസ്ട്ടരിനോട് കാര്യം അന്വേഷിച്ചു. നിസഹായത നിറഞ്ഞ ഒരു മറുപടി. 'ഹി ഈസ്‌ സിക്ക്'. അതില്‍ എല്ലാം അടങ്ങിയിരുന്നു . അദേഹത്തെ കയറി കാണുന്നുന്ടെങ്ങില്‍ ഈ യെല്ലോ ഡ്രസ്സ്‌ ഇട്ടു കയറണം. ഇന്‍ഫെക്ഷന്‍ ഒന്നും ഉണ്ടാകാതിരിക്കാന്‍ ആണ്. നേഴ്സിന്റെ അട്വൈസ്. ശ്വാസം എടുക്കാനുള്ള നായരുടെ ബുദ്ധിമുട്ട് കണ്ടു അവള്‍ പരിഭ്രമിച്ചു; മുറിക്കകത്തെക്ക് വന്നില്ല .. ഞാന്‍ അകത്തുകയറി, കിടക്കകരികില്‍ കുറച്ചു നേരം നിന്നു. ഒന്ന് തൊടണമെന്നു ഉണ്ടായിരുന്നു. ഉള്ളില്‍ സങ്കടം അരിച്ചിറങ്ങി ... തിരികെ നടക്കുമ്പോള്‍ അടുത്തുള്ള മുറിയിലെ ആളുകളെ ശ്രദ്ധിച്ചു. ചലനമറ്റും, ഒട്ടും തിരക്കില്ലാതെയും, അങ്ങനെ..

ഹോസ്പിറ്റലിനു മുന്‍പിലുള്ള പാര്‍ക്കിലെ ബെഞ്ചില്‍, മേലേക്ക് നോക്കി കുറെ നേരം വെറുതെ ഇരുന്നു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ... ചന്തമില്ലാത്ത ആകാശത്തുകൂടി കൂടണയുന്ന പ്രാക്കള്‍.. എതിരെയുള്ള റോഡില്‍, ഇപ്പോഴും നിറയെ തിരക്കും ധൃതിയും ഉണ്ട്. എനിക്ക് തോന്നി; ഈ നഗരത്തിനു ആ ജാപ്പനീസ് ഗുരുവിനെ ആവശ്യമുണ്ട്. ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കാന്‍. 'Where are you heading in swift?'

നിങ്ങള്‍ ഇത് വായിക്കുമ്പോള്‍ , തൃശൂര്‍ക്കാരന്‍ നായര് മരിച്ചിട്ട് ഒരാഴ്ചയാകുന്നു..

പ്രാവേ പ്രാവേ പോകരുതേ

അതേ, എന്‍റെ നാട്ടിലെ പള്ളിയില്‍ എല്ലാ വര്‍ഷങ്ങളിലും, കുട്ടികളുടെ അഭിരുചികള്‍ വളര്‍ത്തുന്നതിനു കലാകായിക മത്സരങ്ങള്‍ നടത്തി വരാറുണ്ടായിരുന്നു (ഇപ്പോഴും ഉണ്ടാവണം). പണ്ട് പണ്ട്, ഒരു പതിനഞ്ചു ഇരുപതു കൊല്ലങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ്, കായികമത്സരങ്ങളിലെ ഒരു സ്ഥിരം സാനിദ്ധ്യമായിരുന്നു വെട്ടത്തെത് ആശാന്മാരുടെ നാലാം തലമുറയില്‍ പെട്ട ഞാനും എന്‍റെ സഹോദരനും. കായികമത്സരങ്ങളിലെ ഗ്ലാമര്‍ ഇനങ്ങളായിരുന്നു; 'പള്ളിക്ക് ചുറ്റും ഓടുക'(400m), പള്ളിക്ക് വടക്ക് വശത്തുള്ള തെങ്ങിന്റെ തടത്തിലേക്കു ചാടുക(ലോങ്ങ്‌ ജമ്പ്), നൂല് കോര്‍ത്ത്‌ ഓടുക മുതലായ മത്സരങ്ങള്‍. കാലമോ പ്രായമോ കഴിഞ്ഞിട്ടും സണ്‍‌ഡേ സ്കൂളില്‍ അഞ്ചാം തരത്തില്‍ നിന്നും പാസാവാത്തതിനാല്‍, എന്നും ഞങ്ങള്‍ക്ക് ജൂനിയര്‍ തലത്തില്‍ മത്സരിക്കെണ്ടിവന്നു. ആയതിനാല്‍ എല്ലാകൊല്ലങ്ങളിലും ഫെടരരും നടാലും പോലെ ഞങ്ങള്‍ ഒന്നും രണ്ടും സ്ഥാനങ്ങള്‍ സ്ഥിരമായി അലങ്കരിച്ചു പോരുന്നു. പിന്നെ ഇതൊന്നും ഒരു വാര്ത്തയല്ലാത്തതുകൊണ്ട് പത്രത്തിലൊന്നും ഫോട്ടോ അച്ചടിച്ച്‌ വന്നിട്ടില്ല എന്നുള്ളത് നേരാണ്. പക്ഷെ വല്ലിയപ്പച്ചനും വല്ല്യമ്മചിയും തൊട്ടു താഴോട്ടു അമ്മയുടെ ഏറ്റവും ഇളയ ബ്രതറിന്റെ മകള്‍ വരെ ചായ കുടിക്കുന്നത് ഞങ്ങള്‍ക്ക് സമ്മാനം കിട്ടിയ കപ്പ്‌, സോസര്‍, ടംബ്ലാര്‍ മുതലായ ട്രോഫിയിലാന്നെന്നത് ഒരു നഗ്ന സത്യം..

അങ്ങനെ ഇരിക്കെ ഒരിക്കല്‍ ഒരു കലാ മത്സരത്തില്‍ പങ്കെടുത്താല്‍ കൊള്ളാമെന്നു ഒരു മോഹം. വിജയശ്രീലാളിതനാകന്നമെന്ന അതിമോഹവും. പോരാത്തതിന് സോളോ സോങ്ങില്‍ മത്സരിച്ചാലോ എന്നൊരു ചിന്ത. "അത് വേണോ" എന്ന് സഹോദരന്‍. വിജയിച്ചാല്‍ ലഭിക്കുന്ന പ്രശസ്തിയെ കുറിച്ച് ഞാന്‍ വാചാലനായി. എന്‍റെ വാക്കുകളില്‍ അവന്‍ മോട്ടിവേട്ടറ്റ് ആയോ എന്തോ; ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരും പേര് രജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്തു.. പാട്ട് പുസ്തകം എടുത്തു പാട്ട് സെലക്ട്‌ ചെയ്തു, ആലാപനവും തുടങ്ങി. ശബ്ദതം നന്നാവാന്‍ സാധകവും, അവസാനം മത്സരദിനം വന്നെത്തി.. ,ഞങ്ങള്‍ മത്സരിക്കുന്നവരോടൊപ്പം പോയിരുന്നു, അപ്പോള്‍ ചെറിയ ഒരു ടെന്‍ഷന്‍. ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോള്‍ പള്ളിയിലെ ആസ്ഥാന ഗായകര്‍, പകുതി പഠിച്ച പാട്ടുകൂടി മറന്നു,. സംഘാടകര്‍ ചെസ്റ്റ് നമ്പര്‍ വിളിച്ചു...ഞാന്‍ ശ്വാസം വലിച്ചു ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പോയി പാടി, പല്ലവി പാടിയപ്പോള്‍ തന്നെ ഇവന്‍ ഇത് എന്തുവാ പാടുന്നത് എന്ന് ഓര്‍ത്തു കാണികള്‍ പരസ്പ്പരം നോക്കി..പാട്ട് പാടി തീര്‍ന്നു! , മത്സരവും അവസാനിച്ചു, മീന്‍ വെട്ടുമ്പോള്‍ അമ്മയുടെ അടുത്ത് മത്തി തലക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്ന വെളുമ്പി പൂച്ചയെ പോലെ ഞാന്‍ ജട്ജ്ജസ്സിന്റെ വിധി കേള്‍ക്കാനായി പള്ളിയുടെ ഭിത്തി ചേര്‍ന്ന് ഇരുന്നു.. ഒന്നു മുതല്‍ മൂന്നാം സ്ഥാനം വരെ ആസ്ഥാന ഗായകര്‍ കൈക്കലാക്കി.. അവിശ്വസനീയം!. ഞാന്‍ വിധിക്കെതിരെ അപ്പീല്‍ കൊടുത്തു .മാര്‍ക്ക് ഷീറ്റില്‍ എന്റെയും സഹോദരന്റെയും പേരിനു നേരെ 'Disqualified' എന്ന് മാര്‍ക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നു..എന്തെല്ലാം മോഹങ്ങള്‍, എത്ര നാളത്തെ പരിശ്രമങ്ങള്‍ പോരാത്തതിന് അതിരാവിലെയുള്ള സാധകവും..എല്ലാം അസാധു. ഞാന്‍ വിലപിച്ചു. എന്നോട് വല്ല അസൂയയും ഉണ്ടോ?.. വിധികര്ത്താവിനോട് എന്‍റെ പരിഭവം അറിയിച്ചു.. "എന്തിനാണ് എന്നെ അയോഗ്യനാക്കിയത്"..."അത് പിന്നെ പള്ളിയില്‍ പാടുമ്പോള്‍ മോനെ നല്ല ഭക്തിഗാനo അല്ലെ പാടെണ്ടത്... അല്ലാതെ 'പ്രാവേ പ്രാവേ പോകരുതേ' എന്ന കവിതയാണോ"...അത് ശരിയാണെന്ന മട്ടില്‍ ഞാന്‍ തലയാട്ടിനിന്നു.

രാത്രിയില്‍ കൊഴിഞ്ഞ പൂവ്

വാക്കുകള്‍ക്കു നൂറ്  മാര്‍ക്കും,
കര്‍മ്മത്തില്‍ സംപൂജ്യരും.
ദാരുണക്കാഴ്ചകള്ക്കു മുന്‍പില്‍
കൈകെട്ടി നില്‍ക്കുന്ന,
'അയ്യോ'എന്ന് കരയുന്ന,
വിലാപകവികള്‍ മാത്രം നാം.

ഇന്നലെ കൊഴിഞ്ഞുപോയി;
ഒരു പെണ്പ്പൂവ്.
ഇതള്‍് നിറയെ നിറമുള്ള,
നിറങ്ങളാല്‍ ചന്തമുള്ള,
സുന്ദരിപ്പൂവ്‌;
പോയ രാത്രിയില്‍ കൊഴിഞ്ഞു പോയി.

സന്ധ്യക്ക്‌ പുറപ്പെട്ടു; വീട്ടിലേക്കു.
സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞു രാത്രിയായി,
നീളന്‍ വണ്ടിയില്‍ ആളൊഴിഞ്ഞു,
ഇറങ്ങാന്‍ നേരമായി.

പെട്ടന്നിരുട്ടില്‍ തെളിയുന്നു
ഒരപരിചിത മുഖം.
തള്ളിയിട്ടു, കവര്‍ന്നെടുത്തു
പെണ്ണിന്‍ മാനവും, ജീവനും;
ആ ഒന്നരക്കൈയ്യന്‍ ചാമി

കൈകെട്ടി കൂട്ടുനിന്നു;
സഹയാത്രികര്‍.
പിന്നെ മൃതിയടന്ജോന്നു മണത്തു നോക്കി;
കഥയിലെ കരടിയെ പോലെ.

എനിക്ക് തെറ്റി, എനിക്ക് തെറ്റി
ഒറ്റക്കണനും, ഒന്നരകൈയ്യനും
പൂര്‍ണനെക്കാള്‍ മെച്ചമെന്ന
എന്‍റെ തോന്നല്‍, എനിക്ക് തെറ്റി.

വംശനാശം; സിംഹവാലന്ക്കുരങ്ങനോ
അതോ, വാലില്ല കുരങ്ങനോ!
വെള്ളം വറ്റിവരണ്ടത് ഭാരതപുഴയിലോ,
അതോ നമ്മുടെ മിഴിയിലോ!

പെണ്ണെ, കരുതുക കൈയിലൊരു തുപ്പാക്കിയും;
വലിച്ചു കൊള്ളുക കാഞ്ചിയവന്റെ നെഞ്ചിനുനേരെയും.
നിന്നെ കാക്കാന്‍ ഭൂമിമലയാളത്തില്‍ ആരുമില്ല;
നിനക്ക് നീ മാത്രം.

കാക്കെണ്ടവര്‍ 'പീഡന' കഥയിലെ നായകരെ .
ബാക്കി ഞങ്ങളോ; വെറും കവികള്‍.
കൈകെട്ടി നില്‍ക്കുന്ന,
'അയ്യോ' എന്ന് കരയുന്ന
വിലാപകവികള്‍ മാത്രം.

മണ്ണിലെ നക്ഷത്രം

മഞ്ഞു പെയ്യണ്ട ഈ ഡിസംബറില്‍, മഴ കാലം തെറ്റി പെയ്യുകയാണ്. നീളന്‍ വരാന്തയുടെ വടക്കേ മൂലയില്‍ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന ചെമന്നനക്ഷത്രം മഴയില്‍ നനയുന്നു. അതിനു കീഴെ നിന്ന് വെള്ളിനൂല് പോലെ പെയ്തിറങ്ങുന്ന മഴയുടെ താളം കാണാന്‍ നല്ല ചന്തമുണ്ട്! കൈനീട്ടി മഴയെ തൊട്ടു, മഴനൂലുകള്‍ കൈവെള്ളയില്‍ വീണുപൊട്ടി. സന്ധ്യയെ, കാര്‍മേഘം കൊണ്ട് മൂടി ഇരുട്ടാക്കി. നേരം വല്ലാതിരുള്ളുന്നതിനു മുന്‍പേ വീട്ടിലെത്തണം. പെയ്തിനു അല്പം ശമനം വന്നപ്പോള്‍; ഓഫീസ് വരാന്തയും വെള്ളംകെട്ടിയ മുറ്റവും, തെന്നലുള്ള പടികളും കടന്നു റോയി ബസ്‌ സ്റൊപ്പിലേക്ക് നടന്നു.

"സ്വാര്തമായ ഒരു കാരണവും ഉദ്ദേശവും കൂടാതെ ഭൂമിയിലെ ജീവിതങ്ങളില്‍ ഇടപെടാന്‍ ആരെങ്ങിലും തുനിയുമോ. ഇതുവരെയുള്ള ജീവിതം പഠിപ്പിച്ചത് എന്താണ്?. പ്രണയിച്ചത്, സൌഹൃദം സൃഷ്ട്ടിച്ചത്, സഹായിച്ചത്, ഭിക്ഷ കൊടുത്തത്, പ്രത്ഥിചതുമെല്ലാം, എല്ലാം; ഈശനെയും മനുഷ്യനെയും പ്രീതിപെടുത്താനുള്ള നാടകമായിരുന്നോ.." ഞാന്‍ (എനിക്ക്) അങ്ങനെ ആയിരിക്കാം, എന്നാല്‍ ഔസേപ്പച്ചായന്‍ അങ്ങനെയല്ല. ഒസേപ്പു, റോയിയെ വളര്‍ത്തിയത്‌ മകനെ പോലെയാ... രണ്ടു മക്കളോടൊപ്പം റോയിയെയുംചെര്‍ത്തു കുടുംബം വലുതാക്കിയപ്പോള്‍ നാട്ടുകാരുടെ ചോദ്യത്തിനു അച്ചായന്‍ പറഞ്ഞ തത്ത്വചിന്തയായിരുന്നു എനിക്ക് ഇഷ്ട്ടപെട്ടത്‌..."നമ്മളെക്കാള്‍ ഇരുപതു വയസ്സ് കുറവുള്ളവന്‍ മകനല്ലാതെ ആരാണ്.." ഇപ്പോള്‍ അപ്പന്റെ രോഗം മകന് പിടിപ്പെട്ടാല്‍ അതിനു പാരമ്പര്യമെന്നു തന്നെ വിളിക്കണം.. റോയിയെ അറിയാത്തവര്‍ പറയും; ഭ്രാന്തന്‍!

മഴ നനഞ്ഞു അവിഞ്ഞ ബസ് സ്റ്റോപ്പില്‍ കുട മടക്കി റോയി കയറി. തൊട്ടടുത്തുള്ള കൊച്ചുപീടികയില്‍ ഒരു ചായക്കും, ഉള്ളിവടയ്ക്കും ഓര്‍ഡര്‍ കൊടുത്തു കാത്തു നിന്നു..അന്നേരവും അയാള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചത്, ചരിഞ്ഞു വീഴുന്ന മഴയെ തന്നെ ആയിരുന്നു. ചായയെടുത്തു മിട്ടായിപാത്രത്തിന്റെ മുകളില്‍ വെച്ചു ഇട്ടൂപ്പ് ചേട്ടന്‍ ചോദിച്ചു." സാറ് കണ്ടില്ലേ വെറ്റിംഗ് ഷെഡിന്റെ പിറകിലെ സീറ്റിലിരിക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടിയെ.. രാവിലെ മുതലേ ഈ പരിസരത്ത് ഉണ്ട്. ബസുകാര് ഇറക്കി വിട്ടതാണ്.. മനസ്ഥിരതയത്ര അങ്ങ് കാണിക്കുനില്ല.. രാത്രിയില്‍ ഇവിടെ ഈ കുട്ടി ഇരിക്കുന്നത് അത്ര പന്തിയല്ല". തോളിലിട്ടിരുന്ന തോര്‍ത്തില്‍ കൈതുടച്ച് ഇട്ടുപ്പുചെട്ടന്‍ കടക്കകത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. റോയി ഷെഡിന്റെ പിറകിലെ ബെഞ്ചിലേക്ക് നോക്കി.നേരിയ വെട്ടത്തില്‍ കാണാന്‍ കഴിയുന്നത്‌ സ്ത്രീയുടെ നിഴല്‍രൂപം. എന്തക്കയോ പതം പറഞ്ഞു പുലമ്പുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ അടുത്ത് ചെന്ന് അവളുടെ 'കഥ' ചോദിച്ചിട്ട് ഒന്നും പറയുന്നില്ല. റോയി, സഹപാഠിയായിരുന്ന ടൌണ്‍ പോലീസെ സ്ടഷനിലെ സുനിലിനെ വിളിച്ചു. ഹലോ സുനില്‍, ഇത് റോയിയാ, "പറയ്‌ റോയി..ഇന്നെന്താ പുതിയ സഹായം വേണ്ടത്.." ആ ചോദ്യം റോയിയുടെ മുഖത്ത് ചിരി വരുത്തി. "അതേ, താന്‍ അങ്ങനെയാണോ വിചാരിച്ചിരിക്കുനത്. പക്ഷെ ഇന്ന് വിളിച്ചത് അതിനല്ല. നിര്‍മ്മിതി കേന്ദ്രത്തിന്റെ എതിര്‍വശത്തുള്ള ബസ് സ്റ്റോപ്പില്‍ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി . ഒരു ലേഡി കോന്‍സ്ടബിലിനെ കൂട്ടി ഒന്ന് ഇവിടം വരെ വരണം.." "എടൊ റോയി താനൊക്കെ എന്നാടോ നന്നാവുന്നത്..." ചിരിയില്‍ കുതിര്‍ന്നു സുനിലിന്റെ മറുപടി..

ജോസെഫെന്ന നസ്രാത്തിലെ യുവാവിനോട് എനിക്ക് ഇപ്പോള്‍ പെരുത്ത ഇഷ്ട്ടമാണ്... രാത്രിയുടെ മറവിലെടുത്ത മണ്ടന്‍ തീരുമാനം.. അതിന്റെ പേരില്‍ അയാള്‍ക്ക്‌ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്ന പ്രവാസമുള്‍പെടയുള്ള പ്രയാസങ്ങള്‍...തന്റെതല്ലാത്ത ഉത്തരവാതിത്വത്തെ സ്വന്തം ചുമലില്‍ എടുത്തിട്ടു ലാളിച്ച തച്ചന്‍. ആളെ മനസിലാക്കിയാല്‍ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു പോകും. ഒരു നോട്ടം കൊണ്ട് പോലും 'അവളെ' വേട്ടയാടിയതായി 'വേദങ്ങളില്‍' ഇല്ല... ക്രിസ്തുവിന്റെ സുകൃതം; ജോസെഫെന്ന അപ്പന്‍.

മഴ ചാറ്റല്‍ ശമിച്ചിട്ടില്ല. റോഡിനു എതിരെ പാടിപോകുന്നു കാരോള്‍ സംഘങ്ങള്‍. അതിലൊരാള്‍ വിളിച്ചു കൂവുന്നു.ബാക്കിയുള്ളവര്‍ ഏറ്റുകൂവുന്നു.....

"അങ്ങ് കിഴക്കൊരു ദേശത്ത് ....

ഉണ്ണി പിറന്നതരിഞ്ഞില്ലേ?

മംഗളവാര്‍ത്ത കേട്ടില്ലേ?

ആ താരം നിങ്ങള്‍ കണ്ടില്ലേ?"

താനാരോ തന്താനാരോ...

ഇട്ടൂപ്പ് ചേട്ടന്‍ കടയില്‍ നിന്നും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു... "ഇവിടൊന്നു പാടിയിട്ട് പോ ".. ഡ്രമ്മീന്റെ താളത്തില്‍ അവര്‍ പാടി 'ദൈവം പിറക്കുന്നു.... മനുജനായി ബെതലഹെമില്‍.... ഹല്ലെലുയ്യ.... ഹല്ലെലുയ്യാ...' പാട്ടിന്റെ താളം അവളുടെ വിരലുകളില്‍. താഴെ ഇരുട്ടിനെ കീറി പോലീസ് വണ്ടിയുടെ ഹെഡ് ലൈറ്റിന്റെ വെട്ടം!

ഞാന്‍ ആടുകയാണ്

കടല്‍ത്തീരത്താണ് ഞാന്‍.കുട്ടികളുടെ ആര്‍പ്പുവിളികളും, കൌമാരക്കാരുടെ ആഘോഷങ്ങളും, പാമ്പാട്ടിയുടെ കുഴലൂത്തും കടലിരംബലുകള്‍ക്കൊപ്പം അന്തരീക്ഷത്തില്‍ അലിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ചൂട് കടലയുടെയും, പോപ്കൊര്നിന്റെയും, മീനുകളുടെയും ഗന്ധം നിറച്ചു കടല്‍ കാറ്റ് എന്നെ തലോടി കടന്നു പോയി. കാറ്റിനൊപ്പം കടന്നു പോകുന്നവര്‍ എന്നിലേക്ക്‌ ഒരു നോട്ടം എറിയുന്നുണ്ട്. ആര്‍ക്കു കണ്ടാലും തിരിച്ചറിയാം; എന്‍റെ ഉള്ളിലെ ആര്‍ത്തലയ്ക്കുന്ന സങ്കടകടല്‍.

ഒരു സ്ത്രീയുടെ നിലവിളി കേട്ടാണ് കടല്‍മ്മീനുകള്‍ വില്‍ക്കുന്ന ഇടത്തിലേക്ക് ഞാന്‍ ചെന്നത്. നാടകം കാണുന്ന കണക്കെ ചെറിയ ഒരു ആള്‍ക്കൂട്ടം നിലവിളിയെ പൊതിഞ്ഞു നില്‍പ്പുണ്ട്. എത്തി വലിഞ്ഞും ഇത്തിരി വെട്ടത്തിലും കണ്ടത് പരിചിതമായ മുഖങ്ങള്‍; കിണറുവെട്ടി ജീവിക്കുന്ന മദ്യപാനി രാഘവനും ഭാര്യയും. എന്‍റെ വീടിനു മൂന്ന് നാല് വീടകലെ താമസിക്കുന്നവര്‍. 'കുടി'കാരണം ഭാര്യയും മക്കളും വീട് മാറി താമസിക്കുന്നു. കുറച്ചു കാലത്തിനു ശേഷമാണ് അവരെ ഒന്നിച്ചു കാണുന്നത്; അതും ഇങ്ങനെ; മുടിമുറുക്കിപ്പിടിച്ചു അവളെ അടിക്കാന്‍ ഓങ്ങുന്നു . "അവളെ വിട് രാഘവാ". കൂട്ടത്തില്‍ നിന്നും ഞാന്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. അവന്‍ ആടി നിന്ന് പരുഷമായി എന്നെ നോക്കി."ഇത് മോശമല്ലേ" ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.."ഫ, സാറ് അധികം ഉപദേഷിക്കണ്ട " രാഘവന്‍ ചുണ്ടില്‍ വിരല്‍വെച്ചു പറഞ്ഞു. ഈ മാന്യന്റെ വീട്ടില്‍നിന്നും ഞാന്‍ കേട്ടിടുണ്ടേ അടിയുടെ കോലാഹലങ്ങള്‍" കഴ്ചക്കരോടായി പറഞ്ഞു..അതുകേട്ടു ഞാന്‍ നടുങ്ങി, മേലങ്കി അഴിഞ്ഞു വീണു, ആള്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ നഗ്നനായി, ഞാന്‍ പിന്‍വലിഞ്ഞു. അവന്‍ മണ്ണിലേക്ക് കുഴഞ്ഞു വീണു.

മദ്യപാനി തന്ന വെളിപാടോടുകൂടി ഞാന്‍ കടലോരം ചേര്‍ന്ന് നടക്കുകയാണ്. നെഞ്ചിനുള്ളില്‍ കാറും കോള്ളും കൊണ്ട് കയറുന്നു(അപ്പവീഞ്ഞുകള്‍ക്ക് തിരി പിടിച്ച കരങ്ങളില്‍ മദ്യച്ചഷുകം പിടിച്ചതെന്നാണ്. സൌഹൃദങ്ങളോട് 'ഇല്ല', 'വേണ്ട' എന്നൊക്കെ പറയാന്‍ മടിച്ച അന്ന് മുതല്‍. ഒരു രസത്തിനു വേണ്ടി തുടങ്ങിയതാണ്‌ എല്ലാം. പിന്നീടെപ്പോഴോ രസച്ചരട് മുറുകി. അന്നുതൊട്ട് ഞാന്‍ ആടുകയാണ് എന്‍റെ പെണ്ണിനും മക്കള്‍ക്കും മുന്‍പില്‍. ആട്ടം അടിയായി പരിന്നമിച്ചപ്പോള്‍ മുതല്‍ കുട്ടികളുടെ മുഖത്ത് ഭയമാണ്. വീട്ടില്‍ കനത്ത നിശബ്ദതയും. നിശബ്ദതയില്‍ അവരുടെ തേങ്ങലുകള്‍ ഉയര്‍ന്നു കേട്ട്. ഇതൊന്നും കേട്ടില്ല മട്ടില്‍ എന്നോട് പുഞ്ചിരിച്ചിരുന്നത്‌ ഇളയ മകള്‍ മാത്രമായിരുന്നു; ആശുപത്രി കിടക്കവരെ എത്തിച്ചു അവളെ, എന്‍റെ അസുരപാനം. എന്നിട്ടും അവര്‍ എന്നെ ഒറ്റക്കാക്കി പോയിട്ടില്ല. ഒരിക്കല്‍ ഈശ്വരന് മുന്‍പില്‍ അവള്‍ കൊടുത്ത വാക്ക്!). ആയിരം ചിന്തകളുടെ ഭാരം തലയ്ക്കു.

കടല്‍ത്തീരത്ത് കളിവീടുകെട്ടി രസിക്കുന്ന കുട്ടിക്കുരുമ്പി ; "കണ്ടോ അമ്മെ! തിര വന്നു മണ്ണിലെ കാല്‍പ്പാടുകള്‍ മായിച്ചു തിരികെപോകുന്നത്"."അത് നടക്കുന്നവന്റെ തെറ്റുകള്‍ മായിക്കുന്നതാ", അമ്മയുടെ മറുപടി. വെളിച്ചത്തിന്റെ ഒരു കീറ് നെഞ്ചിലെവിടെയോ വന്നു വീണു. ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.എന്റെ കാല്‍പാടുകളെ മായിക്കാന്‍ തിര ആര്‍ത്തലച്ചു വരുന്നു.. നെഞ്ചിനുള്ളിലെ കടല്‍ ശാന്തമാകുന്ന പോലെ..സ്വസ്ഥതയോടെ ഞാന്‍ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

സൈക്കിളില്‍ എതിരെ പാഞ്ഞു വരുന്നു മകന്‍. "എങ്ങോട്ടാടാ പറന്നു".
"അപ്പനെ തിരക്കിയ...അപ്പന്‍ കുടിച്ചോ.."
"നീ കാര്യം പറയട"
"അല്ല...., അപ്പന്‍ കുടിച്ചോ?"
"ഇല്ല!"
"ശെരിക്കും!"
"മം..... അതെ" ഞാന്‍ മൂളി
"ഹാവൂ! വാര്‍ത്തയില്‍ കേട്ട്, നമ്മുടെ ദ്വീപില്‍ കള്ള് കുടിച്ചു അഞ്ചാറു ആള് ആശുപത്രിയിലാണെന്നു" അത് പറഞ്ഞു അവന്‍ സൈക്കിള്‍ തിരിച്ചു. കര്‍ത്താവേ എന്ന് വിളിച്ചു ഞാന്‍ മുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആകാശത്ത് കരിമ്കാക്കള്‍ കരഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ വട്ടമിട്ടുപറക്കുന്നു. 'മരിച്ച മീനുകള്‍ക്കായി'

കുസൃതിക്കൂട്ടവും മജീഷനും

ഈ ചെറിയ പ്രവാസജീവിതത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രം അതായിരുന്നു; പ്രവാസം തന്ന അത്ര കടുത്തതല്ലാത്ത ഏകാന്തതതയും; അതില്‍ നിന്നും രൂപപ്പെട്ട നിര്‍ജീവത്വം തന്നെ; അഴിക്കുള്ളില്‍ അകപ്പെട്ടവന്റെ അനുഭവവുമായി അതിനു ഒട്ടേറെ സമാനതയും ഉണ്ട്‌..(ഇപ്പോള്‍ പയ്യേ പയ്യേ അത് മാറിത്തുടങ്ങുന്നു... അതിനു ഒരു കാരണം സഖിയുടെ സാനിദ്ധ്യം തന്നെ...) സഖിക്ക് മുന്‍പ് എന്‍റെ ഏകാന്തതയില്‍ കൂട്ട് ഓര്‍മ്മകളായിരുന്നു; ഓര്‍മ്മകള്‍ മാത്രം.. അതേ, പ്രവാസികള്‍ ഓര്‍മ്മകളിലാണ്‌ ജീവിക്കുന്നതെന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്‌. ഗ്രാമത്തിന്റെ, വീടിന്റെ, ദേവാലയത്തിന്റെ, പള്ളികൂടത്തിന്റെയൊക്കെ... കേരളത്തിലേക് തല തിരിച്ചു പിടിച്ചു ജീവിക്കുന്നവരാണ് ഏറയും എന്ന് പറയേണ്ടിവരും...അവരുടെ വാര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ നിറയെ നാട്ടോര്‍മ്മകള്‍ മാത്രം... കണ്ടുമുട്ടുമ്പോള്‍ മുഖത്ത് തെളിയുന്നത് ആശ്വാസത്തിന്റെ ചന്ദ്രവെട്ടം..

ആണ്ടില്‍ കുറഞ്ഞത്‌ നാലുവട്ടം കലിപ്പാകുന്ന ആനയുള്ള(ഓമല്ലൂര്‍ മണികണ്ടന്‍) നാട്ടില്‍ നിന്നാണ് വരുന്നത്... നിറയെ ഇണക്കങ്ങളും, കുറച്ചു പരിഭവങ്ങളും ഉള്ള വീടുണ്ട് , വല്യപ്പച്ചന്‍ ഒരുക്കിത്തന്ന കര്‍ഷകവേഷം, inferiority complex കാരണം ഫാന്‍സി ഡ്രസ്സ്‌ വേദിയില്‍ കയറാന്‍ മടിച്ചു നിന്ന ബാല്യം ഉണ്ട്, അന്നുകേട്ട കളിയാക്കലിനു പരിഹാരം കാണാന്‍ പിന്നീട് കിട്ടിയ വേദികള്‍ ആര്‍ത്തിയോടും ആവേശത്തോടും കയറിയ കൌമാരം ഉണ്ട്....അതെ ഞാനും നാടിന്‍റെ ഓര്‍മകളില്‍ ജീവിക്കുന്ന പാവം പ്രവാസി... പിന്നീട്; അതായതു ഇപ്പോള്‍ മരുഭൂമിയുടെ ചൂടേറ്റു വാടി പണ്ടാരമടങ്ങിയ യുവത്വം മാത്രം കൈമുതല്‍...

പിന്നെ ഒരു ആശ്വാസമുള്ളത് സമാനമന്സ്ക്കരായ കുറെയേറെ ചെറുപ്പക്കാരെ എന്‍റെ പരിസരങ്ങളില്‍ കാണാന്‍ കിട്ടീ ... അതും എന്‍റെ പള്ളിയുടെ പരിസരത്തില്‍ നിന്നും!.. ഈയടുത്ത്‌ ഇവര്‍, "നിഡോ പാലിന്റെ മാത്രം രുചി നുണഞ്ഞും,'KFC'യെയും, 'Pisa' യെയും കൂടുതല്‍ ഇഷ്ട്ടപെടുന്ന, കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഗെയ്മുകള് മാത്രം കളിച്ചുശീലിച്ച, ഫ്ലാറ്റിന്റെ നാലുമൂലകളില്‍ ഒതുങ്ങികൂടെണ്ടി വരുന്ന "(ശരാശരി മലയാളിയുടെ മാത്രം പ്രശ്നം,തെറ്റുധരിക്കരുത്) 'ഗള്‍ഫ്‌ കുട്ടികള്‍ക്ക് വേണ്ടി നമ്മുടെ നാടിനെ ഓര്‍മപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു 'കുസൃതിക്കൂട്ട0' ഒരുക്കുകയുണ്ടായി.. ടിയാനും ഉണ്ടായി കൂട്ടത്തില്‍ പാടാന്‍... ബഹുകേമം തന്നെ ആയിരുന്നു ഈ കൂട്ടംകൂടല്‍... നാടിനെക്കുറിച്ച് ഇത്തിരി വെട്ടം കിട്ടാന്‍ ഈ പരിപാടി പ്രയോജനപ്പെടുമെന്ന് ഒരു ശുഭാബ്തിവിശ്വാസം ഉണ്ട് ...

ഓലകൊണ്ടുള്ള കണ്ണടയും, വാച്ചും ഉണ്ടാക്കുന്നത് മുതല്‍ നമ്മള്‍ കളിച്ച പുലിയും പശുവും വരെ അവരെ കളിപ്പിച്ചും മനോഹരമാക്കി കുസൃതിക്കൂട്ടതിനെ... അത് എനിക്ക് ബാല്യത്തിലേക്കും, കൌമാരത്തിലെക്കും, ഗ്രാമത്തിലെക്കുമുള്ള ഒരു തിരിച്ചു നടത്തം തന്നെ ആയിരുന്നു.. വയലിരമ്പത് വെച്ച് ഓലകീറി വാച്ചുകെട്ടി തന്ന വല്യപ്പച്ചനെയും, പുലിയും പശുവും ആദ്യമായി കളിച്ച സ്കൂളിലെ 'പി .ടി' ക്ലാസുകള്‍ ഓര്‍മയിലേക്ക് ഓടിയെത്തി.. അതിന്റെ കൂടെ ഞാന്‍ ഒരു 'വലിയ' മജീഷന്‍ ആണെന്ന് ' കുട്ടിപട്ടാളത്തെ' ബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍ ഒരു കഠിന ശ്രമം തന്നെ നടത്തി.. അതിനു പാടുപെട്ടിടും വല്യ കാര്യം ഇല്ലെന്നു എനിക്ക് മനസിലാവാന്‍ കുറെ നേരമെടുത്തു... അടുത്താഴ്ച പള്ളിയിലും മുണ്ട് തലയില്‍ കൂടി ഇട്ടു പോകേണ്ടി വരുമെന്ന് തോന്നുന്നു...എന്‍റെ വിധി!(ഷാപ്പിലേക്ക് പോകുമ്പോളെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ ഇതുവരെ തലയില്‍ തുണി...ഹ )..However പത്തു പേരുടെ മുന്‍പില്‍ രണ്ടു മാജിക് കാണിക്കണമെന്നുള്ള എന്റെ ചിരകാലാഭിലശം അങ്ങനെ പൂവണിഞ്ഞു...(കാണിച്ച രണ്ടും ചീറ്റിപോയതിനു ഞാന്‍ എന്ത് പിഴച്ചു...) കാടും കണ്ടലും, വയലും ആശാന്പള്ളിക്കൂടവും കടന്നു ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് ചേക്കേറുമ്പോള്... നാടിനെ കുറിച്ച്, അതിന്റെ നന്മകളെകുറിച്ച് ഒക്കെ അറിഞ്ഞതിന്റെ സംതൃപ്തി കുട്ടികളുടെ മുഖം നിറയെ....
അത് ഞാന്‍ കണ്ട സൂര്യകാന്തി പൂക്കള്‍ പോലെ സുന്ദരവും!

Two Girlz

ചിലര്‍ പറയും ഇത് വിവാഹമെന്ന്; ചിലര്‍ പറയും ഇത് തീരുമാനമെന്ന്; ചിലര്‍ പറയും ഇത് പ്രണയമെന്നു ; ചിലര്‍ പറയും ഇത് കൂദാശയെന്നു, ചിലര്‍ പറയും ഇത് ഒരു ആചാരമെന്നു; ഞാന്‍ പറയും ഇത് എന്‍റെ തീര്‍ദ്ധയാത്രയെന്നു; വിശുദ്ധ ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക്; നഗ്നപാദനായി ; നെഞ്ജ്ജിടുപ്പില്‍ നിറയുന്ന ഇത്തിരി സ്നേഹവും പേറി...അതേ അവളിലേക്ക്‌!

ഈ വര്‍ഷം തുടങ്ങിയത് അങ്ങനെയാണ്; രണ്ടു പെണ്‍കുട്ടികള്‍ എടുത്ത വേറിട്ട തീരുമാനങ്ങളിലൂടെ.. രണ്ടും എന്നെ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്നു... ഒരു പെണ്‍കുട്ടി, ഒട്ടും സങ്കോചവുമില്ലാതെ ജീവിതത്തിലേക്ക് നടന്നു കയറി എന്‍റെ ഭൂമിയും ആകാശവുമായി മാറിയത് ഈ ജനുവരിയിലാണ്...അതും നിനച്ചിരിക്കാതെ...ബാക്കി ഞാന്‍ മിണ്ടുന്നില്ല. അതേ, സ്വകാര്യതയെ ഒരു തുറന്ന പുസ്തകമാക്കാന്‍ നിങ്ങള്‍ ഇഷ്ട്പെടാത്തപോലെ ഞാനും..

രണ്ടാമത്തെ പെണ്‍കുട്ടി ....

കലാലയം ഇന്നും എന്‍റെ ഓര്‍മകളുടെ വള്ളികളില്‍ തൂങ്ങിയാടുന്നതുകൊണ്ട്, എല്ലാ അവധിക്കും നാട്ടിലെത്തുമ്പോള്‍ അവിടേക്ക് ഒരു സര്‍ക്കീട്ട് പതിവാണ്. ഈ വര്‍ഷവും അതിനു മാറ്റമുണ്ടായില്ല...എല്ലാ തവണയും യാത്ര അവസാനിക്കുന്നത് ഞായപള്ളിയിലെ ഒരു സ്ത്രീ പുനരധിവാസകെന്ദ്രത്തിലാണ്. പാലക്കാട്ടുനിന്നും ഒരു പെണ്‍കുട്ടി അവിടെ താമസിക്കുന്നുണ്ട്.. നിഷ; മെലിഞ്ഞു, വെളുത്ത നല്ല ചന്തമുള്ള കുട്ടി..അവളെ ഒന്ന് കാണണം; അത്രേയുള്ളൂ. പറഞ്ഞു കേട്ടിടത്തോളം എനിക്ക് ഇത്രയേ അറിയൂ. പാലക്കാട്ടെ ഏതോ ഗ്രാമത്തില്‍ വളര്‍ന്ന കുട്ടി..അറിയാത്ത കാരണങ്ങളാല്‍ പഠനം പാതി വഴിയില്‍ നിര്‍ത്തേണ്ടി വന്നു.. ഒരു അനിയനുണ്ടെന്നും കേട്ട് . ഇടയ്ക്കു അവന്‍ കാണാന്‍ എത്തുന്നുണ്ട്. പ്രായം പതിനെട്ടെത്തിയപ്പോള്‍ വീട്ടുകാര്‍ കല്യാണവും ആലോചിച്ചു ഉറപ്പിച്ചു. കല്യാണത്തിന് മുന്‍പുളേതോ ദിനങ്ങളില്‍ അവള്‍ കാല്‍വഴുതി കെട്ടിയിട്ടില്ലാത്ത വീട്ടിലെ കിണറ്റില്‍ വീണു. ആ വീഴ്ച പൂമ്പാറ്റ പോലെ പാറിനടന്ന അവളുടെ ജീവിതത്തെ നാലു ചുമരിനുള്ളിലേക്ക് ഒതുക്കിനിര്‍ത്തി. അവള്‍ നിരാശയിലേക്കും പിന്നീട് തെന്നി കിണറിലും ആഴമുള്ള ദുഖത്തിലെക്കും വീണു. കുടുംബത്തിന്റെ നിവര്‍ത്തികേട്‌ അവളെ കൂടുതല്‍ ദുരിതത്തിലാക്കി. ഇടുക്കിയില്‍ നിന്നും ആ നാട്ടില്‍ പണിക്കു വന്ന ചെറുപ്പക്കാരാണ് അവളെ ഞായപള്ളിയിലെ സെന്‍റ്. മേരീസില്‍ എത്തിച്ചത്...

അന്ന്, ആ ക്രിസ്തുമസ് പിറ്റേന്ന് ഞാന്‍ കാണുമ്പോള്‍ തീര്‍ത്തും അവശായിരുന്നു അവള്‍. വേദന കൊണ്ട് പുളയുന്ന മുഖം കണ്ണ് നിറഞ്ഞേ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.അതുകഴിഞ്ഞ് ആറ് മാസത്തോളം അവള്‍ അങ്ങനെ കിടപ്പില്‍ തന്നെ. പിറ്റേ ക്രിസ്ത്മസ്-പിറ്റേന്ന് ഞാന്‍ വീണ്ടും കാണുമ്പോള്‍ വീല്‍ ചെയരിലേക്ക് അവള്‍ മാറിയിരുന്നു.എങ്ങോ അസ്തമിച്ച പ്രതീക്ഷകള്‍ വീണ്ടും ഉദിക്കുന്നപോലെ.നിറചിരിയോടെ ആ വീടിന്റെ മുറ്റത്ത്‌ മാവിന്റെ തണലില്‍ അവള്‍ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ ഓര്‍മ്മയുണ്ടോ എന്നാ ചോദ്യത്തിനു,അന്ന് വന്ന ചേട്ടനല്ലേ എന്നാ മറുപടി വല്ലാതെ ഉള്ളില്‍ തട്ടി.. മനസ് നിറയെ വേദനിക്കുമ്പോള്‍ മുഖങ്ങള്‍ എങ്ങനെ ഓര്‍ത്തിരിക്കും.ഞാന്‍ വല്ലാതെ ആശ്ചര്യപെട്ടു.വര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ സ്വന്തം കാലില്‍ നില്‍ക്കാനുള്ള ശ്രമം ആരംഭിച്ച വിവരം പങ്കുവെച്ചു.നെയ്തു പഠിക്കണം.അതിനുശേഷം പിന്നീട് കാണുന്നത് കഴിഞ്ഞ പുതുവര്‍ഷ പിറ്റേന്ന്,."ചേട്ടാ, ഞാന്‍ ഇവിടെക്ക് മാറിയെന്നു എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു".സംസാരം തുടങ്ങിയത് അങ്ങനെയാണ്. ഇതിനിടയില്‍ ബാംഗ്ലൂര്‍ രണ്ടു ഓപ്പറേഷന് വിധേയമായ കഥ പറഞ്ഞു; പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തുമ്പോള്‍ അത് പരാജയപെട്ടത്തിന്റെ നിരാശ തീര്‍ത്തും മുഖത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല..ഓപ്പറേഷന് കഴിഞ്ഞു ഒന്ന് രണ്ടു ചുവടു നടന്നു.കാലുറക്കാത്ത കുഞ്ഞിനെ പോലെ അവള്‍ വീണു..പിന്നീട് നടക്കാന്‍ അവള്‍ക്കു ഭയം തോന്നി തുടങ്ങി.നടക്കാന്‍ പിന്നീട് ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല..

പക്ഷെ ഇന്ന് നിഷ ചെറിയ ഒരു ജോലി ചെയ്യുന്നു.വസ്ത്രങ്ങളില്‍ പൂവ് നെയ്യുന്നു.അതിന്റെ മോടി കൂട്ടാന്‍.ഒപ്പം അവളുടെ നിലനില്പ്പിനുംകൂടി.ഒരു പൂവ് നെയ്യുന്നതിനു 20 രൂപ വാങ്ങും..വില കുറച്ചു ചെയ്യാന്‍ അവള്‍ക്കു താല്പര്യം ഇല്ല..കാരണം വളരെ ലളിതം! ഒരു തയ്യല്‍ മഷിന്‍ ഉണ്ട്.. അതില്‍ ഇപ്പോള്‍ തയ്യലും പഠിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നോട് ഇത് പറയുമ്പോള്‍ മുഖത്ത് ആത്മവിശ്വാസം നന്നേ സ്പുരിച്ചിരുന്നു."എങ്ങനെ ഉണ്ട് ബിസിനസ്‌" "അല്പം മോശം ആണ്"..അല്പം കാര്യത്തോടും അതിലേറെ ചിരിയോടും അവള്‍ പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തി. ഞാന്‍ ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ എന്‍റെ അമ്മക്ക് ഒരു സാരിയില്‍ കുറെ പൂവ് നെയ്യാന്‍ പറഞ്ഞു. എനിക്കറിയാം അവള്‍ നെയ്യുന്നത് വെറും പൂവല്ലന്നു; അവളുടെ ജീവിതം തന്നെ എന്ന്..

സ്നേഹപൂര്‍വ്വം നിഷയുടെ അഭ്യുദയകാംക്ഷി,
സുബിന്‍

നിങ്ങളുടെ ഉടുപ്പില്‍ പൂവ് നെയ്യണോ, നിഷ ഇവിടെ ഉണ്ട് ....

Dharmagiri vikas society,
Thankalam, kothamangalam,
kerala, S.india PIN 686 691
0485-2822562

Another year;A Prayer for a Peaceful Earth

As simple as a leaf sheds from the Tree Or as hard to leave our eyes from a classical literature. Or As Cruel as a close friend who walks away from our life without giving a glance Or As Uncompassionate as an enemy who gives a fierce looks at us Or behave like a Stranger ; Another Year sheds as well !

Once my colleague told me an incident that he used to see a middle aged man at the street in the morning. More than that he did not know anything about him. One day he was not there at the streets. He searched his face among the crowd. No, He was not there. Next a few days too, he was missing...Later he saw him in the Obituary column. He felt an unknown pain for that strange man! As another year passes over; I feel the same.

Today, First day of an year, I want to ask myself; what did I do in the last year. To get a sum of all actions, I jumped in the pool of memories and finally catch a Gem like word; I opened my fist. The Gem is ‘Nothing’. I don’t feel any concern or even shy. To get a word like this, shall I need such an effort; I’m thinking in this joyful evening. Wrote something to remember always; More than that what I did. I did ‘Nothing’. Well, what did you do in this year; Shoo, Why should I ask such a question to you. Of course you are not suppose to answer me; Sorry! Please ignore me as You Ignore your God…Again another scrap.

As another year passes over, There are some glimpses of hope; But can’t neglect the shadows against our eyes. Yes, Last year’s Visuals are modern and complex; from the effects of Global Financial crisis to Terrorism gripped in my small land. Happenings around the globe are difficult to understand for the common man or else He needs an Interpreter. But they interpret the things in their own ways and put forth some solutions which look as if logical, A good Joke is ‘Solutions; not only make the situations worse but creates another new and complex situation’. It is clear for me when this year’s Nobel laureate for peace justifies war in his acceptance Speech!

There was nothing strikes me in deep, A word or an act or a Picture or a thought. But I’m doubted now whether my senses couldn’t touch any of these things. Anyway in the last year, I came to know about an African land called Swaziland; As reported in the 2009 CIA World Factbook, Swaziland has the highest HIV infection rate in the world (26% of all adults; more in other reports) and also the lowest life expectancy at 32 years, which is 6 years lower than the next lowest average of Angola. In such a miserable state of life, I wondered in my heart for some beautiful human beings like Dr. Maithri Goontheileke, Sr. Sister Maureen McCarthy, Mrs. Kathleen Hartmann and a hospital, Good shepherd in Siteki (A city in Swaziland) on their immeasurable compassion at them. As the year ends, I can say that our Earth is not so bad to live.

One of my friend wishes me in the morning… New is the year, new are the hopes and the aspirations, new is the resolution, new are the spirits and forever my warm wishes are for u. Have a promising and fulfilling New Year…Everything is new; Friend, But I’m not. But there was a struggle always for a fresh beginning in every year. I can share my secret with you. My Last year’s resolution was ‘to be humble’. In a paradox, I became less humble than any other years in my life. So this year, I decided not to take any resolutions! But if my mind changes in the coming days, I would like to be an Envoy of Peace in this year Blessed are the peacemakers: for they shall be called the children of God.

May God Bless you throughout this year!

My Love to You

Subin

Dear Friend, Nothing is Impossible in this year !!

My Seasonal Greetings

Tuscany; roughly triangular region is one of the communes located in Central Italy. Situated, between the northern part of the Tyrrhenian Sea and the central Apennines. It is famous for Beautiful landscapes and artistic legacies. Regional capital of Tuscany is Florence. A few historians considered Florence as the Birthplace of Italian Renaissance. In Ancient Rome it served as Bread Basket once…Toscanini Music, It’s Literature, its dialect reveled her depth, richness and intense Life!

Santa Marian Church in Florence is known by its massive quality, its thick walls, round arches, sturdy piers, groin vaults, large towers and decorative arcading!It is an architectural style of Medieval Europe, Often called as Romanesque architecture and later evolved into the Gothic style. Marian church was located at the vale of a hill which changes its skin with the seasons. In the times of renaissance this church became a center of art as well.

In every year, Church is celebrated Christmas with a drama, House of Bread played in the drama house. Since the artists were new in every year, audience didn’t turn off by seeing the same drama for years in the season. Every girl in the church was dreamt to put on the role of St. Mary in the play. Even the presence of St. Mary in the drama was short; but her graceful appearance was enlightening. Rachel, a girl from the village of Florence played the character in that year. It was conversed widely about her at every corners of the commune. Some said character was apt for her by her beauty. Some said she revealed Mary’s true innocence. The following days after the play, she was keen about Mary’s life. Then she started to re-read The Holy book and tried to make out her character and life. She adapted her traits in her life. (Rachel was the lone daughter of a tuscanian farmer. Every morning, she walked with her father to their farm for their livelihood and it was one of the finest pictures of Tuscany life. In the evenings, she weaved long white clothes and embroider it with flowers and leaves. When she wore the fabric, people were doubted whether she was beatified with cloth or in other way!)

In the years of 1629 to 1631, there was a series of plague affected the cities of Tuscany. This epidemic claimed a death of 280,000 people from the region. German and French troops carried the plague to the city in 1629 as a result of troop movements with the thirty years war. Venetian troops infected with this disease retreated in the northern and central Italy and spreading the infection. During those years church was the hospice of the people of Tuscany. Infected tuscs were abandoned their homes and moved to the local churches. In those days Santa Marian church was overcrowded with the patients, Women and children, Old and Young. Church chants were mixed up with the cries. Priest sent a messenger to Rachel’s home to call her to serve these people at the church. She recited the word of God from Luke Behold the handmaid of the Lord; be it unto me according to thy word. She went with him in haste and tried to console the women and children at the church. In every night she shared the stories of Hope and Love from the sides of holy Altar. Every eye was shined and filled with tears as they heard about the life of 'Job' from her. They gave praises to God when she enlightened that God knows about our state. After weeks, cries became prayers and then to praises. After a few months, doors of Santa Maria were opened to a better world. While going back to her home, Rachel sang

My soul doth magnify the Lord,

And my spirit hath rejoiced in God my Saviour.

For he hath regarded the low estate of his handmaiden: for, behold, from henceforth all generations shall call me blessed.

For he that is mighty hath done to me great things; and holy is his name.

And his mercy is on them that fear him from generation to generation.

Your Christmas season; my warm wishes

Subin.

Help Me;Please- A Victim's Cry

There was a time; Sundhar’s life was often began at the verandas of a nearby veterinary clinic. It was not for as what I was thinking. It was to get the attestation of his bunch of certificates for a Job. Really Doctors got fed up by signing on the certificate copies in every alternate days. So they started to pray for him to get a Job,

---

In General, fresh Engineers have a real passion to apply their engineering skills in their own field. Sometimes this desire may rise even in such a level to uproot some mountains. But it is common that these junior engineers were discouraged by some experienced old toothless lions! A humble man like him(Sundhar) had such a great interest in the first years of his contract Job. However He got chances to show his skills in those years. One day, Power transformer in his station was flashed over due to (?). Some stories were rumoured by some jealous guys connecting with him and flash over. Don’t believe it! So those days, power engineers like him were really busy with overhauling, testing & commissioning of the transformer.

On one evening, His senior engineer told him “Sundhar, Tomorrow we want to energise theStation. So finish all the pending works atleast by tomorrow morning”.(After two hours Sundhar also left from the yard to home). After he had reached home, he called his Sr. Lion and told “Sir, every pending work is finished,We can charge it in the morning itself”,.

“.Good, Sundhar”

“Thank you, Sir”..

.Good night...Ss sundhar ,
“(Between) You earthed the transformer?....”
“No sir”,“Then how we can charge(Commission) the station tomorrow”...
“Sir, Is earthing needed to charge the Station (?)”...

Sundhar!(A helpless sound)

In the next morning (early),even without taking his breakfast, he ran to uproot the new hill. Mother called him from the back... “Da, Go, but have something in the morning...”“ Amma, you don’t know how long it will take to earth a Transformer”. He stood infront of the shades of the only highrise building in his town. Street was not busy as usual. He often looked anxiously on his Titan watch and moved his neck to the right ! Bus is not coming....He cursed allBus operators in that beautiful morning.

He lifted his eyes from the watch by hearing a crash. A woman was fallen on the other side of the road, near to her; A scooter and two passengers (Seems husband and wife). He looked again at the right, Oh God, My bus is coming...In front of his face there were two
images and it left him in jeopardy; ....An unearthed Transformer and a helpless
woman. A helpless woman and an Unearthed transformer (Like in some old movies)
.He crossed the road and went near to her. Scooter passenger was scolding at
her, “You don’t have eyes”! and Then they left from the scene in their vehicle. Sundhar looked at her, Her face was revealing her fear. She was frequently touching on her head. She was really looking slim and unhealthy...He asked her “shall we go to the Taluk hospital”... In her shivering voice she told him

“No, I am working in these Tower, can you please help me to reach there..”He hold her hands and leaded to the stairs..She was so weak that she can’t even take two steps. He asked about her office... “I’m a peon in the Taluk office”...

“Any one is there?”. “ One security is staying there in the night. He will go after i reach there”.. He went to the upstairs and told him the things. They took her down to the hospital...Nurses comforted her by saying.. “Nothing to worry”..Sundhar given his mobile number to him and told “If any help, please call me on this number!..

After a week, he had a new job application, He need to attest his bunch of certificates.. Veterinary doctor was busy in the clinic.. “why should I spend my time with the cows”..He
walked in hurry towards the Taluk Office...

---

It is not a news for me when a person is died in an accident.. It would be only a news when the death toll is rising to atleast ten in number !.

Statistics-Kerala

My Friend,For you!

The element of spirituality which impressed me most is Compassion; Then the next in the periodic table is .......

I was walking like the jack in old axioms, through the shades of tall concrete trees. It was on a dark Wednesday; Street was a little busy than other days, people were walking with a long steps back to their lovely abodes. All the street lamps opened their eyes. I was stopped at the small corner shop for a hot tea and a bite. After Giving the order, I opened my phone for passing the time .Meanwhile i received an anonymous call; I couldn’t recognize the land from where the call was coming...Ya ,May be from Africa, I thought....Aliyo, What’z up. Ahhh, Aliyo & one what’z up ( I searched in my memory folders)...I got him from the folder ‘Collegemate’; Ashish. Mashe, where are you now... Nigeria,... For what! (I doubted), I have been here for last one month..Onsite. Nghe, What!... How did you get this job, Man....Why? In college days, i know how much you hated this C programming... Ha ha, That was a big story...Like in the college times we untied the stories of past, which were a bit of funny and friendly, other on small but serious concerns on politics,economics and education,even life after college(death!), ends with something about families & friends...I never know how long we conversed over phone on that day. But he surely knew how long!.That warm Call ended with a wish ‘will see you,Man’.

While travelling in the bus and even walking through the corridors of the apartment, Until I slept on that day,... My heart was full of the colorful memories of campus... Still I fond of it since Campus gave me a good number of friends. To whom we could open our deepest fears or thoughts. Sometimes they surprised with beautiful solutions!..It was such a cool feeling that there is a helping hand and a supporting shoulder for sure around us! Some were treasures of stories; Some stories were short, some were long, some were funny, some were fearful. In the middle of such a story, Ashish revealed about a personal guilt in that small hostel room! Da, You know I’m 90% happy and 10% depressed...His unexpected statement gave us a strange feeling. I told him, I know about your 10%...He glanced at me...Oho then tell me...Your 10% is that You are not up to the mark of your Mother’s dream!.Yes, you are rite!(He was stunned).He didn't know that I’ve Gift of vision.. ;) Behind every smiling faces there were crying hearts!(Isn't)...and Nobody is up to the mark of Mother’s(God’s) Dream (rite!).I pondered in that night how Our relations were budded; It was through some mischievous ‘para’kal (troubles) and by keeping similar mind set towards woman ;)

As an unknown author says;

A friend is someone we turn to

when our spirits needs a life

A friend is someone who fills our lives

with beauty, joy and grace

And makes the whole world we live in

a better and happier place

In that breezy December he travelled from Delhi just to see his old friends via Mumbai. We sat back at the shades of marine drive to untie the same old and golden stories of campus...In the middle; just reminded him about his 10% depression....Oh, you still remember it!

My Love to you

Subin

Mathai's preach

Once an old man came to our town from the south and gave an unusual speech form the bus stand corner. Not like the contemporary street preachers.Very soft spoken and funny; all about Christ and Life. Our School manager invited him to our school on one afternoon to tell the same speech to us..The Only line in the speech i can remember is ‘when someone dies...Don’t say his air has gone(കാറ്റ് പോയി), Life is something more than air’

Pedagogue Mathai; There was (is) a man whose mind is full of thoughts, Like waves in the sea. Earlier times he got enough stages to express his thoughts of different wavelengths. But Now a days it was a little scarce. His fate can compare with some politicians who are looking for a space and time to tell their political moralities. Everyone knows it is an unlikely thing. (But Mathai is clever.)Now, Mathai depends on bathroom to do his ritual. A Colgate toothpaste and a mirror is sufficient for him to open wide his mouth. My beloved country men,.. Truly telling, His speeches are almost like him; both are unbearable.(Truth are all times sour!).

There was a rumour that Mathai delivered a speech in recent times at that bus stand corner on the topic Christian leadership in this changing world. I got an extract of the speech....

There is a saying that Change is the only thing that doesn’t change. But I’m amending the saying; Change is not the only thing that doesn’t change; but the word of God also!

Dear fellow travellers..I’m trying to share my thoughts on a deep and wide topic; Christian leadership in this changing world!.I’m put forth Three observations related to the topic for your thoughts.

Changing world is not a new thing! It is obvious and a continuous thing happening in the universe. It is very clear as from the beginning of the creation to Now; Now at the time of finding out water contents in the soils of moon!.What is the real mayhem in this time...

Real quandary in this changing world is the unevolved Man. One of the good books which gave a light on the attitudes of man in the BC is the Holy Bible. By the acts of first parents, First murder happened near the altar, Sodom’s deadly sins, Slavery in Egypt, Selfishness even in the middle of desert, Innocent blood at the Mount Calvary...Everything written in the Holy book is repeating in these times as it was; but in new names and new forms...Like Terrorisms or abortions. So Man doesn’t change that much in this changing world..

What Crisis is he creating to the Church....Now a days Man is stumbling the pillars of Faith of Holy church..As you know, In these recent years Man is preaching a different stuff of spirituality; Prosperity spirituality..This will dilute the essence of Christian spirituality!..

Secondly He is trying to change the virtues of the church which was casted on the Law of God! Most recent example is the verdict of Delhi high court!

How Church can deal with the unchanged man in this changing world! One solution!

The Church should hold on the Word, which doesn’t change, The word which gives the comfort, The word which leads to repentance, The word which gives light to our paths, The word of God! And to the Man who became flesh from the same word!

Thanks!

On the Next day morning, Mathai’s roommate Sarin koottala told in disgusting, I saw a lot of people snoring in their sleep, and even seen a few people who were speaking in their sleep...But First time in my lifeI'm seeing a man who is delivering speech in sleep. I heard ‘changing world’ ....a few times and one Thanks.

You would have to see the padagouge’s face at that time!.

Songs of joyappachan

 

I was vexed;

Of my wide roads which I always travelled by; Of my narrow one foot ways which I never walked by...

Dear Friend,

At the corridors of that school; it is written on a wooden board about the philosophies of Life. It didn’t make a sense to me in those times. But those are short; beautiful too. Years after; In recent times, when i saw it again in the shelves of a Gift house in our small town, I pondered its connotations. In a gesture of philosopher’s thick content full, my 10 years old cousin girl told me in bold underline. ‘Achaacha, Jeevitham oru Yathrayaanu’ (Life is a Journey).I know, she heard it from the Sunday sermons. I got doubted, whether it is the same priest for the last 15 years.

I derived a statement (equation) from the two old and popular axioms of life. Journey is beautiful. Though there were some unseen restrictions, those four years in college gave me a little more freedom to travel. Two beautiful destinations of those journeys were, one was nature and other was Man. In the evenings of Saturdays and Sundays, mostly we were out of the hostel rooms. There was always an inspiration for our journeys. Sometimes to know, sometimes to serve, sometimes to experience. Always it was rich and renovating ourselves...

Once we travelled to Johns Hospital, A hospice for mentally challenged people. I still remember the Men’s Thrivathira performed by us to make them happy. All were really doubted at the end of that Journey; who are really sick? We or They! Even there were some journeys to do a little tough labour. Who will forget that two heaps of crushed rocks at the roadside! One in the group put a comment by seeing the heaps. Oh, Ithre ullo. But later he suffered! Oh It was just like the dewatering of sea! While travelling back, we got the long back seat of the bus. Like an untuned FM radio, we started to sing the stories of Christ. It was spontaneous outpour of mind; Out of unknown Joy. Later it became a ritual of singing gospels in the journeys; until the Bus conductor commented it like; Song is good but Sound is unsahikable...

“We are not human beings on a spiritual journey
we are spiritual beings on a human journey”

                                                  Stephen Covey

My Love to you,

Subin.

Father’s elder brother, One Mr. Joy appachan.. If we ask him to sing a song for a prayer, he will sing (!) his old and golden song... ‘Akkarakku yathra cheyyum zion sanchari’... Once, I stayed with him for two days...Both days he was singing the same song before the prayer...I know, throughout the year, he sings his one and only favourite..Once I asked him to change the song...Hmm,(Sighing)...Zion Sanchaari njaan...He started in a familiar ‘Ox’ raga.

Singing may be a heritable talent; But Is singing same song is so!

Mother Francia

Example is not the main thing in influencing others. It is the only thing.”

Albert Schweitzer

Dear Friend,

I was brought up in a town where each and everyone have their own independent life. Even they don’t want to move to other families for a help. Sometimes they felt it would affect their prestiges. From such a times, I was moving from my town to North to pursue my graduation. That four years of learning gave me an opportunity to understand myself as a ‘Frog in Well’ as well as World outside of me is different and needy. The Guide towards this different world was a beautiful woman in my life; Mother Francia.

Mother(Sr.) Francia is a member in a community of sisters; Dharmagiri(?).Dharmagiri sisters are running a charitable trust under the name; Vikas. In the last years of my graduation I was a usual visitor of Vikas. They are bringing up a few tribal children there. Children were so shy that they always ran and hided under the bushes while seeing us! Those days when we first met her; Mother was actively involved in community services like giving awareness of cultivation, earnings, education and supporting families in a small colony financially!.we expressed our interest to work with her.

On the next Saturday, she called us to help an old lady .She didn’t tell much about her situation. In that morning when we came to the town, a jeep was waiting for us in the front of the MBMM hospital. Behind the Jeep,'Mother’ was sitting near to her new patient. On the way she told her story; It was tough to digest. Old woman was mentally and physically weak. Nobody was there to care her in her home. Someone in her neighbourhoods told the situation to Francia. She took the charge to nurse her!

“So Mother, where are we going?”.Someone asked. “There is a Hospital turned Home at a place called njayapalli; near Thattekadu. she can get a good treatment there”. After an hour’s journey, jeep stopped at the front of that Big House. While alighting from the vehicle, old woman was struggled with pain. She sat on a wheel chair and sisters took her to the nursing room. We went with her to each room of that hospital to see the inmates. Behind each faces; There were stories. We listened to their experiences and life. It was a new world for me. I never expect too. Some were paralytic, some were mentally disturbed, Some were bed ridden, some were lonely. Mother was silently telling us “There is a World outside your campus and your family which is in Need”.

Mother was always happy by our presence and she started to dream big things. It was her initiative to arrange a seminar to empower a group of women in a colony!. Now I know; I missed her a lot!.But memories are rich. Whenever I visited kothamangalam, i tried always to see her. But not happened...She was always busy at Service.

My Love to you

Subin.

 Once, Mother Francia was admitted in a hospital due to Back pain. Crazy boys like me and Emi used to visit her in Saturdays and Sundays to eat oranges. Where ever i go, I have a habit of showing off myself; I don’t know it is good or bad. On that day I took her (Loha) Holy dress from the table and tried to fold it. She told to some other sisters, “Nobody is here to get him out of this room”. I thanked God for her back pain; Otherwise!

 

One day

Mother gave me birth to these dusty Earth;

My first cry raised the cries of these lands,

Opened my windows to a mysterious world;

Saw a few happy people around me!

But, I never cared these people in my life.

 

Waited some seasons to change;

From brown to green; and to yellow..

On that autumn, I walked out from my home;

To stay alone at the top of the dead woods in peace..

But still could hear the cries of these land;

But still could see the tears of the faces.

 

I flee from there to the mountain tops,

Hided in the dark caves for the peace.

But still could hear the cries of these land;

But still could see the tears of the faces.

 

I flied from there to the endless skies.

White clouds fashioned beauty to my eyes,

Stars at night, called on my sky abodes,

They enlightened my gloomy face

There were no cries to hear; no tears to see either.

Loved my new citizenships!

 

One day, shadows of death fell on my heart.

 I fell down from the skies of pride to this modest land.

 

Then,

Walked through the busy streets of my town

Was seeing thousands of alien faces;

Anxious and gloomy; curious and sad

But they never bothered each other!

 

There was an abbey at the corner of the street;

 Among the old men; I just stood in the front,

Chanted with them, the heavenly praises,

“Holy”, Holy”, “Holy”; from my heart.

I never worshiped like before.

 

My Childhood school was at its premises,

Walked through its long verandas

Sound of my boots, Stopped their learning

They peeped at me through the wooden windows

I heard a familiar call from the classroom, in delight.

My dear child, ”Where are you now”

Years after, I felt like a school boy again

 

My Home was not so far from the school.

Took the same old ways, which we used long years ago,

To reach at my lovable home...

From the far, I knew my cottage; Since time didn’t alter its beauty!

As I knocked its wooden door, My eyes was filled with tears of love.

So couldn’t see their cute faces!

Took their old wrinkled hands in my palm; my brought up hands.

I kissed it like never before.

 

One day, I fell down from the skies of my pride;

When the shadows of death fell on my heart!

 

My love to you

Subin